“Beni idolleştirmenizi, hayatımın tamamen kontrolüm altında olduğunu düşünmenizi istemem. Siz orada kendi dağınıza tırmanıyorsunuz, ben burada kendi dağıma tırmanıyorum. Tepeye ulaşmış ve mola vermiş değilim. Sade ce kendi dağımda bulunduğum yerden, sizin dağınız üzerin deki ve sızın göremediğiniz engelleri görebiliyorum. Böylece sızı bunlardan haberdar edebiliyorum ve kim bilir belki size bunların etrafından dolaşabileceğiniz alternatif yollar göstere bilirim.”
Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.