Hayatım bir mutsuzluk inşaatıydı Pollyanna
Çimento, demir, çamur..
Duvarlarimi şiir ve türkü söyleyerek sıvardım.
En üst kattan düşerdim her gün
Esmer bir işçi gibi dilini bilmediğim bir dünyaya
Hayatım bir mutluluk inşaatıydı Pollyanna
Sana ve mutluluğa yazılmış mektuplarima
Cevap beklediğim zamanlarda.
Kaç hayat yaşayınca yorulur insan? Kaç seneden sonra yaşlı, Kaç hezimetten sonra bezgin, Kaç sevdadan sonra kalpsiz, Kaç kelimeden sonra lal olur kişi?
Oyuncunun en zor sahnesinin memleketi olduğunu söylemiyorlar mi? Anne, baba, kardeşler eş ve çocuklarla dolu bir oda karşısında en ünlü aktör bile tereddüt etmez mi?