Marsilio Ficino ne diyordu:
Ellerimizle değil, sevgili dostlarım, zihnimizle resmeder ya da biçim veririz.
Reklam
Nesillerimizi bekleyen en büyük tehlike, sorgulamayı unutup onlara sunulan sanal cennetlerin içinde vasıfsızlaştırılmak. Hiçbir şey yapmak istemeyecekler. Çünkü hayatı onlara gösterilenlerden ibaret zannedecekler. Köklerinden, ait hissettikleri her şeyden kopartılacaklar. Yalnızlaştırılmış koca bir nesil, biyolojik insanın sonu. Ait olduğumuz tek şey özümüz. Tutunmamız gereken tek gerçek içimizdeki o cevherde saklı. Onu da kaybedersek her şeyi kaybederiz.
Sabahattin Ali’nin dediği gibi :
“ Ona dargın değildim ;
Asla kızmıyordum.
Sadece müteessirdim.
Böyle olmaması lazımdı ’' diyordum. Demek ki beni bir türlü sevemiyordu.
Hakkı vardı. Beni hayatımda hiç, hiç kimse sevmemişti. ”
Cümlelerinin ağırlığı var üzerimde...
“Ne istediğimi kendimde bilmiyordum; hayattan korkuyordum, hayattan kaçıp uzaklaşmak istiyordum, ama gene de hayattan bir şeyler bekliyordum.”
“ Umrumda olan şeyler her geçen gün azalıyor…”
Reklam