Tuğçe Aydoğan
@Tugceaydgn_
228 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Livaneli’nin Başyapıtı Gerçekten "Serenad" mı?
Zülfü Livaneli kaleminden okuduğum 6. kitap 
Serenad oldu. Birçok okur için bu eser yazarın başyapıtı ve en büyük favorisi olarak kabul edilse de benim için durum biraz farklı gelişti; yazarın daha önce okuduğum diğer beş kitabını daha çok beğendiğimi söyleyebilirim. Kesinlikle yine de okuması gereken, tarihle kurgunun müthiş harmanlandığı çok güçlü bir eser var karşımızda. Ancak romanın bazı yerlerinde kurgu fazlasıyla uzuyor, okurken yer yer sıkıldığımı hissettim. Bu durağanlık yüzünden Serenad en beğendiğim kitapların arasına giremedi ama bütününe baktığımda puanım yine de 10/ 8
Kitapta beni en çok etkileyen yön; coğrafya, dil, din veya ırk ne kadar farklı olursa olsun, insani acıların ortaklığını iliklerimize kadar hissettirmesi oldu. Sizi aşktan hüzne, özlemden derin bir merak duygusuna sürükleyen bu roman, sadece basit bir aşk hikayesi değil; insanlık tarihine dokunan bir ağıt ve modern toplumlara bir uyarı niteliğinde. Okuyucuyu hem duygusal hem de entelektüel bir yolculuğa çıkaran bu tarz derin eserleri seviyorsanız, Serenad kitaplığınızda mutlaka yer almalı.Sizler için favori kitap olmaya çok güçlü bir aday...
Özellikle kitabın 88. sayfasında geçen öyle bir bölüm var ki, bence hepimizin kulağına küpe yapması ve kendine sürekli hatırlatması gerekiyor:
"Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına, ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak. Kimi insanın yüreği karanlık, kimininkini aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama! Kendini koru..., insanlara karşı kendini koru!"
Kitapla ve sevgiyle kalın...
Zülfü Livaneli kaleminden okuduğum 6. kitap Serenad oldu. Birçok okur için bu eser yazarın başyapıtı ve en büyük favorisi olarak kabul edilse de benim için durum biraz farklı gelişti; yazarın daha önce okuduğum diğer beş kitabını daha çok beğendiğimi söyleyebilirim. Kesinlikle yine de okuması gereken, tarihle kurgunun müthiş harmanlandığı çok güçlü bir eser var karşımızda. Ancak romanın bazı yerlerinde kurgu fazlasıyla uzuyor, okurken yer yer sıkıldığımı hissettim. Bu durağanlık yüzünden Serenad en beğendiğim kitapların arasına giremedi ama bütününe baktığımda puanım yine de 10/ 8
Kitapta beni en çok etkileyen yön; coğrafya, dil, din veya ırk ne kadar farklı olursa olsun, insani acıların ortaklığını iliklerimize kadar hissettirmesi oldu. Sizi aşktan hüzne, özlemden derin bir merak duygusuna sürükleyen bu roman, sadece basit bir aşk hikayesi değil; insanlık tarihine dokunan bir ağıt ve modern toplumlara bir uyarı niteliğinde. Okuyucuyu hem duygusal hem de entelektüel bir yolculuğa çıkaran bu tarz derin eserleri seviyorsanız, Serenad kitaplığınızda mutlaka yer almalı.Sizler için favori kitap olmaya çok güçlü bir aday...
Özellikle kitabın 88. sayfasında geçen öyle bir bölüm var ki, bence hepimizin kulağına küpe yapması ve kendine sürekli hatırlatması gerekiyor:
"Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına, ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak. Kimi insanın yüreği karanlık, kimininkini aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama! Kendini koru..., insanlara karşı kendini koru!"
Kitapla ve sevgiyle kalın...Reklam
BinKitap’ta Bir İlk: Erva’nın Kitap Kokulu Dünyasına Yolculuk
Bu kitap; Instagram’da kitap bloğu sayfasını severek takip ettiğim, paylaşımlarındaki o içtenliği her zaman hissettiğim @kahvelikitapp_
Dila öğretmenimin kaleminden çıkan ve beklentilerimin çok çok üstünde olan muhteşem bir eser. Erva’yı okurken heyecanımı bir an bile kaybetmeden, adeta soluksuz kalarak son sayfaya ulaştım. Dila öğretmenimin o naif dokunuşu her satıra öyle güzel işlemiş ki, kitabın barındırdığı derin alıntılar hala zihnimde yankılanıyor. Özellikle Erva ve Gökçe’nin o imrenilecek dostluğu kalbimi yumuşacık yaptı; gerçek bağın ne olduğunu o kadar güzel hissettiriyorlar ki... Erva’nın bir kitapçıda çalışıyor olması ise beni o dünyaya o kadar özendirdi ki, 'keşke ben de o atmosferin içinde olsaydım' diye imrenerek okudum. Ve tabii ki Alihan... Erva’nın hayatının aşkını buluşu, birbirlerini tek bir kelime etmeden, sadece susarak anlayabilmeleri o kadar büyüleyici ve muazzam anlatılmış ki, ruhun sessiz diline hayran kalmamak elde değil. Kısacası Erva; dostluğuyla, aşkıyla ve kitap kokulu dünyasıyla bende çok derin izler bıraktı. Yürekten tavsiyemdir.Kalemine, yüreğine sağlık Dila öğretmenim; bu güzel hikâye için ne kadar teşekkür etsem az!"
Geç kalan inceleme
Tarık Tufan külliyatındaki yolculuğumda okuduğum altıncı kitap 
Geç Kalan oldu. Yazarın o bildiğimiz melankolik ve şiirsel üslubu bu eserde adeta bir içsel hesaplaşma şölenine dönüşmüş. Geç Kalan, sevdiği kadın Firüzan’ı kaybetmesinin ardından sokaklarda, kendi zihnindeki karanlık kuyularda ve hatıralarında kaybolan bir adamın hikâyesi.Puanım: 10 / 8
Puanımı neden 8’de tuttuğuma gelecek olursam; dürüst olmak gerekirse yazarın okuduğum diğer beş kitabıyla kıyasladığımda bu eseri kalbimde bir tık daha geride kaldı. Kitaptaki olay akışı, ana karakterin iç dünyası kadar karışık ve darmadağın. Eğer hayatı ve olayları daha "net" görmeyi seven bir okursanız, bu puslu atmosfer sizi biraz yorabilir. Ben de bu karmaşadan dolayı yazarın diğer eserlerini bir tık daha fazla sevdim diyebilirim.
Kitabın en sarsıcı yanı ise çocukluk travmalarına dokunduğu kısımlardı. Yıllar önce annesi tarafından terk edilen bir çocuğun, yıllar sonra bir başka kadın tarafından terk edilerek aynı yarayı yeniden kanatmasını okuyoruz. İnsan "Bulmaya çalışırken daha çok mu kayboluyoruz?" diye sormadan edemiyor.
Yeni Başlayacaklara Küçük Bir tavsiye eğer Tarık Tufan'ın dünyasına ilk kez girecekseniz, Geç Kalan’ın ideal bir başlangıç kitabı olmadığını düşünüyorum. Yazarın tarzına ve o yoğun hüznüne diğer eserleriyle alışıp, bu derin sulara sonra dalmak çok daha yerinde bir tercih olacaktır. Yine de satır aralarındaki o muazzam kelime işçiliği ve derin mesajlar için kesinlikle okunmaya değer.
Sevdiğim Alıntılar
"Seni düşünmek için aklımın başında olması kâfi, ama seni düşünmeye başladığım anda aklım başımdan gidiyor."
"Herkes kendi kuyusunu kalbinde taşır, biliyordun. İnsan her şeye geç kalandır."
"Sonunda büyük acılara gebe olmayan hiçbir şey hakikat değildir. Belki aşk bu yüzden hakikatlerin en büyüğüdür."
Tarık Tufan külliyatındaki yolculuğumda okuduğum altıncı kitap Geç Kalan oldu. Yazarın o bildiğimiz melankolik ve şiirsel üslubu bu eserde adeta bir içsel hesaplaşma şölenine dönüşmüş. Geç Kalan, sevdiği kadın Firüzan’ı kaybetmesinin ardından sokaklarda, kendi zihnindeki karanlık kuyularda ve hatıralarında kaybolan bir adamın hikâyesi.Puanım: 10 / 8
Puanımı neden 8’de tuttuğuma gelecek olursam; dürüst olmak gerekirse yazarın okuduğum diğer beş kitabıyla kıyasladığımda bu eseri kalbimde bir tık daha geride kaldı. Kitaptaki olay akışı, ana karakterin iç dünyası kadar karışık ve darmadağın. Eğer hayatı ve olayları daha "net" görmeyi seven bir okursanız, bu puslu atmosfer sizi biraz yorabilir. Ben de bu karmaşadan dolayı yazarın diğer eserlerini bir tık daha fazla sevdim diyebilirim.
Kitabın en sarsıcı yanı ise çocukluk travmalarına dokunduğu kısımlardı. Yıllar önce annesi tarafından terk edilen bir çocuğun, yıllar sonra bir başka kadın tarafından terk edilerek aynı yarayı yeniden kanatmasını okuyoruz. İnsan "Bulmaya çalışırken daha çok mu kayboluyoruz?" diye sormadan edemiyor.
Yeni Başlayacaklara Küçük Bir tavsiye eğer Tarık Tufan'ın dünyasına ilk kez girecekseniz, Geç Kalan’ın ideal bir başlangıç kitabı olmadığını düşünüyorum. Yazarın tarzına ve o yoğun hüznüne diğer eserleriyle alışıp, bu derin sulara sonra dalmak çok daha yerinde bir tercih olacaktır. Yine de satır aralarındaki o muazzam kelime işçiliği ve derin mesajlar için kesinlikle okunmaya değer.
Sevdiğim Alıntılar
"Seni düşünmek için aklımın başında olması kâfi, ama seni düşünmeye başladığım anda aklım başımdan gidiyor."
"Herkes kendi kuyusunu kalbinde taşır, biliyordun. İnsan her şeye geç kalandır."
"Sonunda büyük acılara gebe olmayan hiçbir şey hakikat değildir. Belki aşk bu yüzden hakikatlerin en büyüğüdür."Momo İnceleme
Michael Ende 'nin kaleminden çıkan 
Momo , "çocuk kitabı" deyip geçilmemesi gereken ve her yaştan okurun mutlaka kendi hayatından bir parça bulabileceği başucu eserlerinden biri. Kitap, masalsı ve fantastik anlatımının ardına gizlediği derin toplumsal mesajlarla günümüz dünyasının koşturmacasına, tüketim çılgınlığına ve modern insanın yabancılaşmasına ayna tutuyor.
Eserdeki "duman adamlar" figürü, modern insanın zamanı biriktirme ve tasarruf etme yanılgısını çok başarılı bir şekilde temsil ederken; "zaman kazanmak" adına sevdiklerimizden, sohbetlerden ve küçük mutluluklardan nasıl vazgeçtiğimizi çarpıcı bir şekilde yüzümüze vuruyor. Momo’nun en belirgin özelliği olan insanları gerçekten dinleyebilmesi, günümüzde ne kadar unutulmuş bir değer olduğunu naif bir dille hatırlatıyor. Bunun yanı sıra, yetişkinlerin çocukları hayal kurmaktan nasıl uzaklaştırdığı ve onları tek tip bir sisteme nasıl soktuğu da eserde çok güçlü bir biçimde eleştiriliyor.
Hayatın akışı içinde koştururken neye zaman ayırdığımızı ve zamanı nasıl tükettiğimizi sorgulatan bu eserin vermek istediği mesajlar, kapak kapandıktan sonra bile uzun süre etkisini koruyor. Bu nedenle, çocuk gerçekliğini göz önünde bulunduran ve kapitalist sistemin getirdiği durumu gözlemlemeyi sağlayan bu muazzam eseri; her yaştan insanın sıkılmadan okuyabileceği, özellikle de ebeveynlerin çocuklarına mutlaka okutması gereken bir kitap olarak şiddetle tavsiye ediyorum.
Sevdiğim Alıntılar
"Zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir."
"Artık öğrendiği bir şey vardı: Başkalarıyla paylaşılmayan zenginlikler insanı mahvediyordu."
Michael Ende 'nin kaleminden çıkan Momo , "çocuk kitabı" deyip geçilmemesi gereken ve her yaştan okurun mutlaka kendi hayatından bir parça bulabileceği başucu eserlerinden biri. Kitap, masalsı ve fantastik anlatımının ardına gizlediği derin toplumsal mesajlarla günümüz dünyasının koşturmacasına, tüketim çılgınlığına ve modern insanın yabancılaşmasına ayna tutuyor.
Eserdeki "duman adamlar" figürü, modern insanın zamanı biriktirme ve tasarruf etme yanılgısını çok başarılı bir şekilde temsil ederken; "zaman kazanmak" adına sevdiklerimizden, sohbetlerden ve küçük mutluluklardan nasıl vazgeçtiğimizi çarpıcı bir şekilde yüzümüze vuruyor. Momo’nun en belirgin özelliği olan insanları gerçekten dinleyebilmesi, günümüzde ne kadar unutulmuş bir değer olduğunu naif bir dille hatırlatıyor. Bunun yanı sıra, yetişkinlerin çocukları hayal kurmaktan nasıl uzaklaştırdığı ve onları tek tip bir sisteme nasıl soktuğu da eserde çok güçlü bir biçimde eleştiriliyor.
Hayatın akışı içinde koştururken neye zaman ayırdığımızı ve zamanı nasıl tükettiğimizi sorgulatan bu eserin vermek istediği mesajlar, kapak kapandıktan sonra bile uzun süre etkisini koruyor. Bu nedenle, çocuk gerçekliğini göz önünde bulunduran ve kapitalist sistemin getirdiği durumu gözlemlemeyi sağlayan bu muazzam eseri; her yaştan insanın sıkılmadan okuyabileceği, özellikle de ebeveynlerin çocuklarına mutlaka okutması gereken bir kitap olarak şiddetle tavsiye ediyorum.
Sevdiğim Alıntılar
"Zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir."
"Artık öğrendiği bir şey vardı: Başkalarıyla paylaşılmayan zenginlikler insanı mahvediyordu."Kelimelerin Sustuğu Yerde Başlayan Koro: Kekeme Çocuklar Korosu
Tarık Tufan, bu eserinde okuru kelimelerin gücünden ziyade o kelimelerin kursakta kalışıyla, yani eksikliğiyle sessizce bir yüzleşmeye davet ediyor. Kitap, alışılagelmiş bir olay örgüsünden ziyade her parçasıyla bir iç monoloğu andıran, kırık bir aynadan yansıyan parçalanmış hayatlar silsilesi gibi akıp gidiyor. Burada kekemelik sadece fiziksel bir dil sürçmesi değil; anlatılamayan acıların, anlaşılamama korkusunun ve ruhun tökezlemesinin bir dışavurumu olarak karşımıza çıkıyor. Tufan, konuşmayı bilmeyenlerin değil, "anlatırsam eksik kalır" ya da "zaten anlamayacaklar" diye susanların o yankılı sessizliğini anlatıyor. Okurken bazen bir satırda çocukluğumuzun eksik kalmış bir sahnesiyle, bazen de yetişkinliğimizin yorgun yalnızlığıyla karşılaşıyoruz. Özellikle 12 yaşındaki bir çocuğun hikayesi üzerinden hissettirdiği o burukluk, aslında bugünün dünyasında çocuklara daha iyi bir yer bırakamadığımız gerçeğiyle bizi sertçe yüzleştiriyor. İnsanın içindeki sızıyı büyüten ama bir yandan da "yalnız değilim" dedirten bu eser, yazarın diğer kitaplarına göre dili bir tık daha ağır ve katmanlı olduğu için okurken sabır istiyor. Bu yoğunluk ve derinlik nedeniyle, eğer daha önce Tarık Tufan okumadıysanız bu kitapla başlamamanızı, ancak yazarın dünyasına aşinaysanız bu sessiz koroya mutlaka kulak vermenizi öneririm.
Reklam