Tuna Altay

Tuna Altay
@Tuna_Altay
Mühendis
Lisans
İstanbul
31 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Hasret vatan Kırım
Hey! nerdeydi o eski kış geceleri, nerde? Göğün kucagında gülüşen yıldızlar, dar sokaklarda, ellerin evden eve misafirliğe giden köylüler, evden eve uçan sesler, mani söyleşen kızlar, gençler, Kızıltaş'ı hayata, hayatı Kızıltaş'a bağlayan türküler, nerde? Söndü türküler, eridi, döküldü kalplerden; evlere dert girdi, sonsuz, tükenmez bir dert! Bazan asfalt şose boyunca rüzgâr gibi bir otomobil Yalta'ya gidiyor. Ardında bıraktığı boşlukta Dermenköy kırlarından inen rüzgârlar, eski mezarlık meşelerinin tepelerinde ağlaşarak insanların kalplerine kara hayat türküsünü örüyorlar: Arkamızda ağlaştılar Meşe dalları. Bize haram oldu Kırım yolları.
İnsan ve Toplum
Ters Köşe Final Sevenler Buraya!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯 Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
18 Mayıs 1944 #KırımSürgünü
Aluştadan esken yeller yüzüme vurdu Balalıktan osken evge köz yaşım düştü Men bu yerde yaşalmadım yaşlığıma toyalmadım Vatanıma hasret kaldım ey güzel Kırım Bahçaların meyvaları bal ile şerbet Sularını içe içe toyalmadım men Men bu yerde yaşalmadım yaşlığıma toyalmadım Vatanıma hasret kaldım ey güzel Kırım Bala çağa vatanım dep köz yaşın döker Kartlarımız eliç yayıp dualar eder Men bu yerde yaşalmadım yaşlığıma toyalmadım Vatanıma hasret oldım ey güzel Kırım
Tarih
Moda'da Mayıs
Şafaktan önce uyandım, bahar odamdaydı. Mayıs, çiçekleri etrafa öyle bir yaydı Ki varlığım büyülenmişti en derin hazla. Cihanda lezzet alınmaz bu duydudan fazla. Seven kadınla seven erkeğin visali gibi, Bütün saadet olan mevsimin bu hali gibi, Sürekli sevgiyi duydukça anne topraktan. İçimde korku nedir kalmıyor yok olmaktan. Hayatı rayiha gibi sihriyle sindiren toprak, Bugün ne semtine baksam, çiçek, çimen, yaprak! İçinde rahata varmış yatan aziz ölüler Demek ki böyle bahar örtüsüyle örtülüler!
Şiir
Artık o yabancı biri gibi, benimle yabancı gibi konuşuyor ve hiç benim hayatımı düşünmüyor. Ne hissettiğimi, ne acılar çektiğimi ve ne düşündüğümü, bütün bunlar umurunda bile değil! Geçen her yılla bana yabancılaşıyor. Nereye kayboldu o bütün?
Edebiyat