Türcihan
@Turcihanay
431 kütüphaneci puanı
122 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Kemal Tahir’in Bozkırdaki Çekirdek romanı aslında şunu soruyor:
"Masa başında çok güzel duran bir proje, hayatın sert gerçeklerine çarptığında ne olur?"
Köy Enstitüleri gibi çok sevilen bir kurumu eleştirdiği için zamanında çok tepki çekmiş bu kalem, zannımca eseri yazarken hedefi, kurumu kötülemek değil; "Biz neden bir türlü tam anlamıyla modernleşemiyoruz?" sorusunun cevabını o tozlu bozkır yollarında aramak gibi görünüyor.
Acıya Tutunmak Değil, İnsana Tutunmak Üzerine...İnsan
Bu kitap, insanın ve hayatın en kırılgan yerinden konuşuyor. Sayfalar ilerledikçe bir olay örgüsünden çok, bir halin içine giriyoruz: Acının sessizliği, insanın insana duyduğu ihtiyaç, anlaşılma arzusu… “İnsanın acısını insan alır” cümlesi kitabın görünmez omurgası gibi; açıkça söylenmese de her satırda hissediliyor.
Yazar, acıyı dramatize etmiyor aksine hayatın içinden ve gerçeklerlerle, kısa bir yüzleşmeyle baş başa bırakıyor bizi...
“Esselâm: Hiçlikten Hakikate Uzanan Tasavvufî Yolculuk”
Esselâm, Necip Fazıl’ın tasavvufî iç yolculuğunun hem şiirsel hem metafizik bir izdüşümü niteliğinde aslında. Özellikle hiçliğe iniş, nefisle savaş, hakikate yöneliş gibi tasavvufun bel kemiği kavramlarını özgün bir estetikle birleştirmiş Üstâd Necip Fazıl...
Tasavvuf penceresinden bakıldığında Esselâm,
bir şairin değil, bir dervişin iç sesi
gibi okunmalı kesinlikle.
Bir Kuklanın Kalbi: Pinokyo Üzerine
Bazı kitaplar vardır, çocuk kitabı gibi görünür ama her yaştan insana ayna tutar. Pinokyo da benim için tam olarak öyle bir hikâye oldu. Carlo Collodi’nin kaleminden çıkan bu eser, sadece bir tahta kuklanın macerası değil; kalp kazanmanın, insan olmanın, hata yapıp doğrulmanın öyküsü.
Pinokyo’yu okurken kendimi sık sık onun yerinde buldum. Bazen aceleci, bazen meraklı, bazen de yanlış yapmaktan korkmayan o küçük kuklada, kendi çocuk hâlimi gördüm. Onun gibi ben de bazen kolay olanı seçmiş, doğruyu ertelemiş, sonra pişman olmuşumdur. Bu yüzden her satır, sanki bana yazılmış gibiydi.
Bu kitap bana şunu fark ettirdi: İnsanı insan yapan şey, kalbinde hissettiği pişmanlık ve yeniden iyi olma isteğidir.
Ve belki de gerçek bir “insan” olmak, hiç bitmeyen bir öğrenme yolculuğudur.
Kırılmadan Yaşama Gayretinin Şiiri
Okuduğum şiirler kadarıyla, ne tam divan geleneğinden gelen ne de tamamen modernist bir anlatım tarzına sahip , şiirlerinde iman, tevekkül, merhamet gibi kavramlar barındıran ancak vaaz vermeyen bir anlatım tarzı var yazarımızın.
Bu kitapta ne modern şiirin uzak soğukluğu, ne de klasik geleneğin erişilmezliğini yansıtıyor. Sadelikle harmanlanan nüktedan bir bakış açısıyla yazılmış.
“Bizim evimizde sessizlik büyür, biz konuşamadıkça.” Bu alıntı kitabın özünü bizlere yansıtıyor. Tenekeci, halkın “sabırla yaşama, sessizce katlanma” kültürünü modern bir şiir estetiğine taşıyor. Bu yüzden yazarımızın özellikle bu tarzda şiirlerini okunduğumda kulağıma değil doğrudan kalbime hitap ediyor.