"Hanım kızım, sizin gözünüze hayaller, boş kasabada hayaller... Bakın kasabada hiç ışık yok. Gün battığından bu yana bakıyorum bir damla ışık bile gözükmedi. Sizin gözünüze bir hayal gözükmesin."
Bunca yıl bu kadar kasaba, bu kadar bucak dolaşmış bir türlü alışamamıştı. Nasıl alışsın, her yer başka başka, her yerin her insanı başka başka. Remzi Bey tanımadığı insandan, tanımadığı yerden korkardı.
Kalabalık için yaratılmamıştır geceler.
Gece seni ayırır komşundan,
buna aldırmadan gitmemelisin kapısına.
Ve odanda geceleyin ışık yakarsan,
bakmak için insanların yüzüne,
iyi düşünmelisin: Bakmak, ama kime.