Seni seviyorum ama isterdim ki bu senin karnını doyursun,yaranı onarsın, üstünü örtsün.
Hiç olmadı bi cam pencere açsın, içine su serpilsin, sırtın bi nebze okşansın ve sen uyurken etrafa göz kulak olsun.
Oysa hiçbir şey yapmıyor.
Yani seviyorum ve bunun bu kadar oluşu beni kırıyor.
Birbirimize rastlamadan evvelki hayatımız sahiden birbirimizi aramaktan başka bir şey değilmiş…
Ne aradığımızı bilmeden aramak…
Şimdi içim rahat, aradığını bulan ve başka bir şey istemeyen biri gibi sükunet içindeyim…
Dünyada bundan büyük bir saadet olur mu?
