Geçmiş tuhaftı. İnsanı hem hayata bağlayan hem her an kopup gitmeye hazır, en zaaflı, en zor, en zayıf parçaydı.
Sayfa 186
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
70'li yıllardaydık, önemli olan güzel olmak değil aydın olmaktı, oturup kitap okumak yerine güzelliği için zaman harcayan kızlarla dalga geçilirdi.
Sayfa 175
Bazen ağlatan şey rüya değil, eksikliktir.
Gözyaşlarım yavaş yavaş dindi. Ama korkulu rüya yüzünden değil babam olmadığı için ağladığımı söyleyemedim. Aralarına girmek istediğim çift anneannemle annem değildi.
Sayfa 173
Normal değildim, hiç iyi değildim, güzel anılar kadar acılar da bana anlatmak imkansız haz veriyordu.
Sayfa 171
Sevginin parayla ölçülmediği ama çekinmeden harcanan paranın da sevginin varlığına kanıt olduğu zamanlarda yaşıyorduk.
Sayfa 162