Mustafa Özbek
@Uzbek
Şu anda okuduğu kitap
Kuzey Kore EdebiyatıKültür-Sanat
2 gün evvel Kuzey Kore'yi haberlerde gördüm. Görür görmez, bir köşeye not düştüm. Kuzey Kore'yi aydın kıl!.. Demek istiyordum ki, Kuzey Kore hakkında araştırmalar yap. 2 gündür bu araştırmaların içindeyim ve kısmen karanlığımı aydınlattım.
Kuzey Kore'nin kapalı, sırlar ülkesi olduğunu biliyordum. Nükleer bir güç olduğunu duymuştum. Bunun dışında, fazlaca bir bilgim yoktu. Öğrendiklerim beni epeyce heyecanlandırdı ve hatta Kuzey Kore'ye gittiğimi hayal ettim. (Hayalimin gerçekleşmesini isterdim.)Ülkedeki her şey hayal edemeyeceğimiz kadar karışık. Televizyon, yalnızca siyasi amaçlarla gündemde.İzleyebilecekleriniz, faal devlet propagandasından başka bir şey değil. Halk, kast sistemi ideasında bölünmüş. Başkanlarına tapar derecede bir ilgi.
Ülkeye yılda yaklaşık 2000 kişi girebiliyor. Turist kişiler ise yalnızca rehber eşliğinde gezebiliyor. Belirli yerler dışında fotoğraf çekmek yasak. Bu doğrultuda büyük ve sıkı tedbirler alıyorlar. Turistlerin tek başına ülkeleri gezmeleri, ara sokaklara girmeleri... Yasakların üstüne yasaklar eklenmiş. Turist kişilerin gördükleri ise Kuzey Kore devleti tarafından gösterilmek istenen heybetli yapılar, binalar, gülümser insanlar, zenginginlik alametleri...
Söylenecek o kadar fazla söz var ki, biraz okunacağını bilsem hepsini yazmak isterdim.
Çizgi filmlerini izledim. Kuzey Kore, medyanın eğitici gücünü kullanıyor. Bu eğitim, propaganda. Her şey bu doğrultuda. Çizgi filmimiz de, Abd askerlerine saldırdığının rüyası. Nefreti böyle aşılıyorlar. Bu saldırıda başarısız olan çocuk, rüyasından uyanıp şöyle diyor: Evet, ülkem için çok çalışmalıyım ki bu başarısızlık başarıya ulaşsın... İnternet yasak. Belirli site ve kişiler haricinde kimse bu ağa ulaşamıyor. Kendi küreleri içinde bir devlet. Başka dünyaların varlığını sadece öğretilerle
Reklam
Peyami Safa
Kitabı okuduktan sonra ameliyat olmuştum. Küçük bir operasyon olsa da o havayı solumak insanın fikrine esenlikler katıyor. Hayatın ne kadar değerli oluşuna ve önemli dertlerden saydıklarımızın önemsiz meselelerden oluşuna şahit oluyoruz. İnsanın hayatı öğreniyorum diyebilmesi için mutlaka hastahane veya mahpushane koridorlarında bulunması gerekir.
Sabahattin Ali
Kitabı okumakla şu zihniyetin içine daldım:
Her insan, okunmamış ve okunmayı bekleyen bir hikayedir. Hikayesi olmayan bir hayat, mümkün değildir. En yakınım dediğimiz insanın dahi yarım kalmış ve bilmediğimiz gizleri olabilir. Bu yüzdendir, insan hayatı önemlidir. Yanımdan geçiveren ve bir daha asla görmeyeceğim bir insanın, anlatacak çok şeyi olduğunu düşünürüm...