On küçük Zenci yemeğe gitti, Birinin lokması boğazına tıkandı.
Kaldı dokuz.
Dokuz küçük Zenci geç yattı, Sabah biri uyanmadı.
Kaldı sekiz.
Sekiz küçük Zenci Devon'u gezdi, Biri geri dönmedi.
Kaldı yedi.
Yedi küçük Zenci odun yardı, Biri baltayı kendine vurdu.
Kaldı altı.
Altı küçük Zenci bal aradı, Birini arı soktu.
Kaldı beş.
Beş küçük Zenci mahkemeye gitti, Biri idama mahkûm oldu.
Kaldı dört.
Dört küçük Zenci yüzmeye gitti, Birini balık yuttu.
Kaldı üç.
Üç küçük Zenci ormana gitti, Birini ayı kaptı.
Kaldı iki.
İki küçük Zenci güneşte oturdu, Birini güneş çarptı.
Kaldı bir Zenci.
Bir küçük Zenci yapayalnız kaldı.
Gidip kendini astı.
Kimse kalmadı.
Kitabı bitirdiğimde ağlıyordum. Neler olacağını bildiğim halde mucize bekledim. Sanki İnce Memed'in kısa bir sürümünü okudum. Çok güzeldi lütfen güzel bitsin diye dua ederek ve nefes bile almadan okudum.. bu zamana kadar en sevdiğim yazar Yaşar Kemal'di bundan sonra John Steinbeck. Gazap Üzümlerini de aynı duygularla okumuştum.