Çünkü sizi seviyorum Bilge. Bütün hayatımı, hayır bütün hayatımın sadece güzel oyunlarını, yerdeki terliklere doğru çekingen hareketler yapan ayaklarınızın dibine seriyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bütün öfkelerimi toprağa götüreceğim. Yaşarken de anlatamadım kimseye.Roman
Tutunamayanlar, uzunca bir zaman okumayı düşündüğüm, her zaman gözümü korkutan, ya yarım bırakırsam kaygısı ile elime alıp kendimi vererek okuyamadığım kitap.
Ne desem ne söylesem yarım kalacak kitap ile alakalı. Belli ki Oğuz Atay'ın da anlaşılma, anlatma derdi o kadar büyükmüş ki sığdıramamış kendini satırlara.
Daha önceden Korkuyu Beklerken, Eylembilim romanlarını okumama rağmen hiçbiri Tutunamayanlar kadar zorlamadı beni.
Bu kitabı okumadan önce Dostoyevski, James Joyce, Franz Kafka'dan en azından bir eser okumuş olmanız gerek bence, yoksa Oğuz Atay'ın yazım tekniğinde kaybolabilirsiniz ve sayfalar geçerken okuduğunuzdan aklınızda kırıntı kalmamış olabilir.
Aynı zamanda kendi adıma da Oblomov'u okuduktan sonra bir kez daha okumam gerektiğini hissediyorum kitabı. Muhakkak ki sonu başka kapılara çıkacak.
Kitabın en zor okuduğum bölümü Selim'in ardında bıraktığı şarkılar ve açıklamalarının olduğu bilgi yüklü o kısımdı kesinlikle. İlk okuduğumda bu kısımları okumayı başardıktan sonra nedense kitabın bitmesine 200 sayfa kadar varken bir türlü okuyamadım. Şimdi nedenini anlıyorum. Selim'in günlükleri ağır gelirdi belki bana. Selim ağır gelirdi. Onun hayata tutunamayışında bir parça kendimi görsem o zaman ben de kaybolur giderdim Turgut gibi.
Bu yaşamın kötülüğüne dayanamayıp kendini kötülemekle çareyi bulmaya çalışıyor Selim. İçinde istediği gibi sürdüremediği bir yaşamın uktesi ve Günseli ile geç rastlaşmalarının pişmanlığı var belki de.
Selim'i öldüren "hep bu inceliklerdi".
Kitap boyunca vefalı bir arkadaş olarak Turgut, Selim'in ölümü ardındakini aydınlatmaya çalışırken siz de onunla beraber okuyor ve öğreniyorsunuz Selim'i. Turgut hayatını belli bir düzende yaşamış, büyük-küçük hayatta zaferleri olmuş biri ve Selim'in ölümü ile bu zaferlerin bir önemi kalmıyor.
Belki sen çok şey istiyordun onlardan. Verdiğinin hiç olmazsa küçük bir parçası kadar birşeyler istiyordun. Sonunda kaçıyorlardı. Hayır, sen kaçıyordun. Hayır kaçmıyordun: insana ihtiyacın vardı. İnsanı arıyordun canım kardeşim. Bunda utanacak ne vardı?
Bütün hayatımızı yersiz çekingenliklerle mi geçireceğiz Olric? Cesareti yalnız kafamızda mı yaşayacağız?