“söyle ey bahar yeli, nedir bu bahçenin hali?
figan ettirir bülbülü, böyle telaşlı, gamlı
parlak çehrenin nispetinden
solar güllerin güzelliği
bütün çiçekler içinde sen
dikenler arasında bir gül gibisin.
ey şifanın kaynağı, hastaların yüzüne bak
merhem sendedir ama bizi yaralı bırakırsın
bir ömür daha lazım, vefatımızdan sonra
çünkü bu ömrü sadece umutlanarak geçirdik.”
Sadi Şirazi
Oğlumun büyümesini izleyerek, kendi çocukluğumu anlamak istiyorum. Biliyorsun, çocukken hiçbir olayın farkında olmuyoruz. Belki de bu yüzden, yani kötü olanları tam kavrayamadığımız için çocukluğumuzu güzel bir dönem olarak hatırlıyoruz. Çocukluğumuza özlem duyuyoruz. Bence insan ancak bir çocuğu olduğu zaman, farkına varmadan geçirdiği çocukluğunu yeniden yaşama şansını elde edebilir.
Ya da en azından o dönem hakkında daha gerçekçi fikirlere sahip olabilir.