Reklam
8/10
10 günde okudu
·2021 16. kitabı
…yüzünde sürekli bir acının izleri vardı. Dünyayı olduğu gibi görüyordu şimdi. Hayatı, bütün çıplaklığıyla görüyordu ve bu gördüğü, kitaplığının raflarındaki tozlu kitaplardan öğrendiği hayata hiç benzemiyordu.
Ben insanım, insan, insan
Etten, kemikten insan.
Ana rahminin karanlığından,
Ruhumun pırıl pırıl havalanışına,
İçimde yanan ateşe kadar,
İnsanım ben!
Reklam