Yağmur
@Yagmuryas
“Biliyor musun, annem bana her zaman iyinin kötüyü yok ettiğini söylerdi.” Yutkunduğunda ademelması boğazında hareket etti. “Ama ikiniz de kötüyseniz ne olur? İkiniz de madalyonun aynı yüzüyseniz?”
Burnumu onunkine sürttüm ve gülümsedim.
“Büyülü şeyler olur, bebeğim.”
Beyaz.
Alayla güldüm.
Gelmiş geçmiş en büyük yalandı.
Ziyaret eden kişiye masumiyet ve saf bir izlenim veriyordu. Gerçek ise tam tersiydi. Beyaz, sayısız yüzü olan bir renkti. Kimliği konusunda yalan söylerdi, diğer renklerin yoğunluğunu azaltırken kendi pigmentini gizlerdi. Ölümden önceki son boş düşünceydi.
Beni davet eden kişi, ona söylediğim kişi olduğuma inanıyordu. Eğer benim onu araştırdığım gibi beni araştırdıysa, hakkımda öğrendiği hiçbir şey doğru olmayacaktı. Sadece dikkatle bırakılan değersiz bilgi kırıntılarından ibaretti.
Geçmişimi bilmeyecekti.
Yeteneklerimi bilmeyecekti.
Amacımı ise hiç bilmeyecekti.
Ancak yakında öğrenecekti.
Ve ardından, cehennemdeki görevim tamamlanmış olacaktı.
“Onu görüyordum. Onun kim olduğunu görüyordum.
Ben iyiden daha fazlasıyken o da kötüden daha fazlasıydı.
Birbirimizin zıttıydık ama yine de birbirimiz için yaratılmıştık.”
“Senin açık bir kitap gibi olman herkesin öyle olduğu anlamına gelmez.” Yanıma doğru yaklaşırken kaşları alçaldı. “Çoğumuz olmadığımız biri gibi davranıyoruz. Sadece seçilen birkaç insan gerçek doğamızı görebiliyor.”
Hayattaki en önemli şeyler, uğruna savaşmaya değerdir. Korkunun sana ne söylediği hiç önemli değil.”
