Yamoart
@Yamoart
Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir - bana özgü olansa yalnızca yüreğim.
Mimar
Oblomov Ülkesi
182 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Din Sanattan Daha İyi Ne Yapıyor?
Ateistler İçin Din, ismi itibarıyla ateistler için yeni bir din ya da dine alternatif bir sistem önerecekmiş izlenimi yaratıyor. Bu yönüyle başlığın bir miktar yanıltıcı olduğu söylenebilir; ancak aynı zamanda dikkat çekici ve ticari açıdan başarılı bir tercih olduğu da açık.
Kitap, özellikle Musevilik, Hristiyanlık ve İslam gibi dinleri merkeze alarak bu geleneklerin toplumsal hayata sağladığı bazı işlevleri inceliyor. Yazarın temel sorusu, “Ateist bir toplum kurulsaydı, dinlerin bizden daha iyi yaptığı şeyler neler olurdu?” şeklinde özetlenebilir. Bu nedenle eser, büyük ölçüde tarafsız gözlemlere dayanan bir deneme niteliği taşıyor.
Yer yer Alain de Botton’un kişisel görüşlerinin analizi zayıflattığı veya tartışmalı sonuçlara ulaştığı düşünülebilir. Ancak kitabın dikkat çekici yanlarından biri, bir uygulamanın ya da geleneğin değerini yalnızca mantıksal doğruluğunun değil, zaman içinde oluşmuş kültürel birikimin de belirlediğini hatırlatmasıdır.
Reklam
Süveyda
Can Yayınları’ndan çıkan bu çeviriye, Ali Volkan Erdemir’in ince işçiliğine 10/10 veriyorum.
Osamu’nun ruhuna kadar inmeyi başarması, hatta Tama Nehri’ne kadar gidip metnin izini sürmesi; önsözde modern etkilerden, anime estetiğine kadar uzanan okuması son derece etkileyici.
Rubailerde gösterdiği titiz çeviri emeği ayrıca çok kıymetli. “Süveyda” kelimesini Türkçeye kazandırması ve bunun için dipnotla Metin Altıok’a ve Bilge Karasu’ya teşekkür düşmesi, çeviriye verdiği önemi açıkça gösteriyor.
Gerçekten muazzam bir çeviri.
Hepsine minnettarım.
Batı Eleştirisinin Sınırları
Göğü Delen Adam adlı kitap, Batı uygarlığının değerlerini bir Polinezya yerlisinin ağzından eleştiren, ironik ve yer yer şiirsel bir anlatı sunar. Kitabın yazarı Avrupalıdır; ancak anlatıcı sesi, “Papalagi” adını verdikleri beyaz insana dışarıdan bakan bir Samoalı olarak kurgulanmıştır. Bu tersine bakış, Batı’nın modernlik, mülkiyet, zaman, teknoloji gibi kavramlarını sarsıcı biçimde sorgular.
Ancak kitabın bu eleştirel tonunda tek yönlülük dikkat çeker. Papalagi’ler yalnızca olumsuzluklarıyla anlatılır; onların dünyasında huzur, bilgelik veya ruhani arayışa dair neredeyse hiçbir olumlu yan bırakılmaz. Bu da eserin eleştirisini “yapıcı” bir sorgulamadan çok, tek taraflı bir yergiye dönüştürür. Okur, yer yer kendini bir bilgenin düşüncelerini değil, yaşlı bir dindarın “biz şükür ki onlar gibi değiliz” minvalinde vaazlarını dinliyormuş gibi hisseder.
Burada 
Hermann Hesse ile bir benzerlik kurulabilir. Nitekim kitabın sonunda yazarın gerçekten Hesse ile dostluk kurduğunu öğreniyoruz. Hesse’nin Siddhartha’sında Doğu’nun ruhani derinliği, Batı’nın tinsel boşluğuna karşı bir olumlama olarak anlatılırken, Göğü Delen Adam tam tersi bir tavırla sadece reddedişe odaklanır. Hesse, Doğu’yu idealize ederken bile bir içsel denge arar; oysa burada “biz doğruyuz, onlar yanlış” gibi keskin bir ikiliğin sınırında kalınır.
Belki de bu fark, anlatının doğasında gizlidir: Hesse bireyin içsel yolculuğunu anlatır, Göğü Delen Adam ise bir kültürün dışarıdan yargısını. Birinde öğrenme ve dönüşüm, diğerinde ise yabancıya tepki vardır. Bu nedenle, Avrupa’yı ilk kez “egzotik” bir yer gibi sunması ilgi çekici olsa da, bu egzotizmin sadece negatif bir merak üzerinden kurulması eseri tek boyutlu hale getirir.
Hermann Hesse ile bir benzerlik kurulabilir. Nitekim kitabın sonunda yazarın gerçekten Hesse ile dostluk kurduğunu öğreniyoruz. Hesse’nin Siddhartha’sında Doğu’nun ruhani derinliği, Batı’nın tinsel boşluğuna karşı bir olumlama olarak anlatılırken, Göğü Delen Adam tam tersi bir tavırla sadece reddedişe odaklanır. Hesse, Doğu’yu idealize ederken bile bir içsel denge arar; oysa burada “biz doğruyuz, onlar yanlış” gibi keskin bir ikiliğin sınırında kalınır.
Belki de bu fark, anlatının doğasında gizlidir: Hesse bireyin içsel yolculuğunu anlatır, Göğü Delen Adam ise bir kültürün dışarıdan yargısını. Birinde öğrenme ve dönüşüm, diğerinde ise yabancıya tepki vardır. Bu nedenle, Avrupa’yı ilk kez “egzotik” bir yer gibi sunması ilgi çekici olsa da, bu egzotizmin sadece negatif bir merak üzerinden kurulması eseri tek boyutlu hale getirir.Alternatif Tı… D… Din
“Gerçek Tıp – Yitik Şifanın İzinde” adlı kitap, bilimsel geçerliliği olmayan, inanç temelli ve geleneksel yöntemleri mutlak doğru gibi sunan yaklaşımıyla eleştiriye açıktır. Nasıl olduysa bizim eve bir şekilde girmiş; Kitapta yer alan öneriler, özellikle açlık, hacamat, sülük gibi uygulamaların çocuklara veya ciddi sağlık sorunu olan bireylere tedavi amacıyla önerilmesi açısından risklidir. Modern tıbbın temel prensiplerinden biri olan “önce zarar verme” ilkesine ters düşen bu öneriler, okurun sağlığını tehlikeye atabilir. Ayrıca kitapta geçen hadis kaynaklarının güvenilirliği ve yorum biçimi, hem akademik hem de etik açıdan aşırı sorunludur. Bu nedenle eser, tıbbi içerik taşımasına rağmen bilimsel bir kaynak olarak değerlendirilemez ve dikkatli yaklaşılması, değil yaklaşılması, uzak durup yakılması gereken bir nitelik taşır.
Kitap Eleştirisi: Psikiyatristin Gizli Defteri – Dr. Gary Small & Gigi Vorgan
Gary Small’ın “Psikiyatristin Gizli Defteri”, günlük hayatımızda sıkça karşılaşılan ama çoğu zaman anlam veremediğimiz psikolojik durumlara dair farkındalık yaratmak isteyen, popüler dille yazılmış bir vaka anlatıları derlemesi. Kitap, birçok insana “yalnız değilim” hissini verirken, bazı yönleriyle fazlasıyla kolaycı bir anlatıya dönüşebiliyor.
Yüzeysel Bağlar, Derin Sorunlar
Kitapta işlenen sorunların büyük bölümü, kişiler arası iletişimsizlik, bastırılmış duygular ya da toplumsal beklentilere sıkışmış bireylerin yaşadığı krizlerden oluşuyor. Ancak bu vakaların aktarımı genellikle yüzeyde kalıyor. Karakterler birer gerçek insan değil de “problemi temsil eden örnek” gibi sunuluyor. Bu da psikolojik derinliği gölgede bırakıyor.
Stres mi? Hadi Bir Reçete Yazalım.
Vakaların çoğunda çözüm reçetesi oldukça benzer: kısa bir farkındalık sohbeti, ardından stres azaltıcı bir ilaç. Bu durum kitabı okuyan bir psikoloji meraklısı için hayal kırıklığı yaratabilir. Çünkü “kişinin gerçekle yüzleşmesini sağlamak” yerine, semptomları bastırmakla yetiniliyor gibi bir izlenim bırakıyor.
Nietzsche’nin Gölgesi Eksik
Kitapta gerçek acıyla yüzleşmek ya da acının insanı dönüştürme potansiyeli neredeyse hiç yok. Nietzsche’nin “öldürmeyen acı güçlendirir” felsefesi, modern psikiyatride pek yer bulmaz belki ama, insanın değişim kapasitesi açısından önemli bir kavramsal zemin sunar. Gary Small ise bu potansiyeli harekete geçirmeyi değil, duygusal iniş çıkışları düzenlemeyi önceliyor.
Biraz Güvende Kalmak İçin Derinlikten Vazgeçmek
“Psikiyatristin Gizli Defteri”, okuyucuya kolayca empati kurabileceği vakalar sunarak hem merak uyandırıyor hem de psikolojik sorunlara dair bir tür normalleşme yaratıyor. Ancak
Reklam