Tam bir cümle kuramıyordum; meselâ, "Makinelerle birlikte..." gibi bir söz ya da "... aydınlıklara çıkarak.." gibi bir şeyler. Belki de benden önceki çocuğun yüzünü tamamlıyordum, ya da benden sonra cümlemi bitiriyorlardı. İsim tamlaması gibi bir roldeydim.
Karım güzel değildi albayım. Ben de değildim. Fakat, nasıl anlatsam, 'benim' karımdı;canlı bir varlıktı. İnsan, evine bir biblo alınca bile kendisini bir başka hisseder değil mi?