"Sevgili çocuk, terbiye, kendini başkaları için unutmuş görünmektir. Birçok kimselerde ise çıkarlar tehlikeye giriyor gibi göründüğü anda kendisini yalanlayan toplumsal bir ikiyüzlülüktür."
Çocukların, büyük insanlardan ayrı olarak o yasak şeye karşı bütün düşüncelerini yoğunlaştırabilmek gibi bir ayrıcalıkları vardır. İşte bu böyle olunca da o yasak şeyin dayanılmaz bir çekiciliği olur.
Evdeki yemek saatleri belirli değilse çocuk aç kalma ihtimaline karşı sürekli bir şey atıştırır ve adı üstünde "düzensiz" beslenme davranışı geliştirir. Çocuk ne zaman yemek yiyeceğini bilirse, aç kalma endişesi yaşamaz ve işlerine odaklanabilir
Bir aile kendisinde olmayan bir değeri ya da kendisinin sergilemediği bir davranışı çocuğuna veremez. Çocuk henüz soyut düşünemediğini için ne gözlemlerse onu yapar. Bulunduğu ortamda gözlemlediği davranışları doğru kabul eder. Onun için çocuğa değer kazandırmanın en iyi yolu, çocuktan beklenen davranışı ailenin ilk olarak kendisinin yapmasıdır, yani model olmaktır.