Tutkunun etkidindeyken yaptıgımız iyilikler ve sergilediğimiz cömertlikler önemli değildir. Bunları, alışıldık davranışımıza baskın çıkan güdüsel bir gücün zorlamasıyla yaparız. Ama seçimlerle örülü gerçek dünyaya döndüğümüz de iyi ve cömert olmayı seçersek iste bunun adına sevgi denir...
Estalla biraz ekmekle et, birde küçük bir tas birayla geldi . Bardağı yere koydu. Ekmekle eti de elime, cok pis bir köpekmişim gibi yüzüme bakmadan verdi. Yerin dibine geçmiştim, içim sızlıyordu, gücenmiştim, kızmıştım, üzülmüştüm, kahrolmuştum. O anda duyduğum aciya isim veremiyorum. Bu acının ismi var mıdır, yok mudur? Bilmem
Kocaman ev , soguk taşlarla döşenmişti. Tıpkı ruhsuz bir kalbin soguması , donması gibi . O günden sonra ruhum ve bedenimin sıcaklığını hissedebildi, nede bedenim ruhsuz parmaklarımı kımıldatabildi.