Yusuf şeker
@Yuure
OGM Bilgisayar İşletmeni
Lisans iktisat
Batman/Merkez
14 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
okumaya sonundan başlıyorsunuz diyebilirim. Sonunu bilmek kitabın okuma zevkinden hiç bir şey kaybettirmiyor tam tersi yaşanan olayın sebebini ve buna giden yolu merak ediyorsunuz. Okuduğunuzdaysa soru işaretleri kaybolmuyor. Nispeten kısa olmasına rağmen bitirdiğinizde çok uzun bir roman okumuşsunuz hissi uyandırıyor. Kitabın sonunda daha mutlu bir insan olmayacaksınız. Gerçeklerin , haksızlıkların ve önyargıların ne gibi sonuçları olabildiğine bir kez daha şahit olacaksınız. "Beni öldürdüler, Wene Hala." Etkili bir cümle sadece Santiago Nasar değil ölen onunla birlikte bir parça insanlığı da kaybettik. 
Kırmızı Pazartesi
Reklam
MomoRoman
Kurgusu tek kelimeyle muazzam. Zaman kavramını insana bu denli anlatan başka kitap var mıdır bilmiyorum. Momo'nun dünyasına adım atmak, onu ve arkadaşlarını tanımak, arkadaşları ile Zaman hırsızlarına karşı verdiği mücadeleyi okumak, bu ilginç serüvene tanık olmak mükemmel bir duyguydu. Momo, çocuk kitabı olarak anılsada yetişkinlerin de mutlaka okuması gereken bir kitap. Konusuna gelirsek, nereden geldiği belli olmayan küçük bir kız, genelde orta sınıf insanların bulduğu mahallede bir harabede yaşamaya başlıyor. Mahalle halkı zamanla kızı çok seviyor ve çok iyi bir dinleyici olduğu için herkes onunla konuşmaya başlıyor. İnsanlar, Momo ile konuşurken aslında kendi içlerinde sakladıkları düşüncelerin farkında olmadan ortaya çıktığını fark ediyor. Bir gün şehre duman adamlar denilen ve insanları kandırıp onların zamanını çalarak hayatta kalan bir grup geliyor ve insanlar değişmeye başlıyor. Kötü yönde olan bu değişimi değiştirmek için Momo bir kaplumbağa ve Horo Usta'nın yardımıyla işe koyuluyor. Yazar bu masalımsı romanda, insanların gün geçtikçe hırslarına daha çok kapılıp zengin olmak adına, hayatta kendilerine mutluluk verecek şeylerden uzaklaşıp birer makineye dönüşmesini eleştiriyor. Sıkılmadan okuyabileceğiniz, bir çok ders çıkarılabilecek güzel bir roman.
Adam Fawer'in okuduğum ilk kitabı oldu olasılıksız. Bilimde hiç bu kadar heyecanlı olmamıştı.Kimya, fizik, matematik, felsefe... ne ararsanız var kitapta.Bu arada sakın gözünüz korkmasın, Adam Fawer bize her şeyi kavranacak düzeyde vermiş. Bilim kurgu ve aksiyonun fazlasıyla fantastiğe kaydığı bu roman gerçeklikle hayal dünyası arasında çok büyük bir bağlantı kurmamızı sağlayacak. Daha önce olasılıkların bu kadar hayatımızı etkileyebileceğini hiç düşünmemiştim. Şimdiye kadar hissettiğiniz bütün "dejavu"ları teker teker önünüze serecek türde bir roman. Beni bambaşka bir dünyaya davet eden bu kitap unutulmaz kitaplarımın arasına girmeyi başardı. Kesinlikle çok sürükleyici bir kitap.Mutlaka ama mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Özellikle de her şeyin en büyük olasılıkla gerçekleştiğini aslında hiçbir şeyin rastlantısal olmadığını anladım....Hayatım boyunca beni en çok etkileyen sınırlı kitaplardan biri oldu. Etkisinden uzun bir süre çıkamadım....
Güzellik, bakmayı bilen gözdedir sevgilim. Artık kendime layık olanı seçebiliyorum sayende. Bir insanın gözlerine bakıp, kalbini görebiliyorum her seferinde. Eskisi gibi değilim. Neden mi senden çok daha öndeyim? Herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır sevgilim. Sen önüne bakarken, ben uzakları ezberledim. Sen olup bitenlerle ilgilenirken, ben olmayanın izindeydim. Çivi çiviyi sökermiş, yalnızlığı kanatan hüzünlü şarkılar, yalnızlığa iyi gelirmiş. İşte ben bu şekilde hayata karşı direndim. Keşke bana akıl vereceğine, aklımı alacak kadar beni sevseydin. Ben, bir çocukluk edip büyüdüm işte! Sen büyümüşsün ama doğmamışsın bile. Ben, senin doğrundum sevgili. Ötekiler gelip geçerdi. Sen doğru olanı değil, geçerli olanı seçtin. Terk etmek kazanan olmaya yeter zannettin. Bana, bir veba busesi bırakıp gittin; bak şimdi yerini başkaları aldı. Bu aşkın vebası sende, busesi bende kaldı. Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum… Ama alışacaksın biliyorum.
Evet, Roberts hayal kırıklığı yaratmamış ve keyifli bir okuma sunmuştu okuruna. Bu romanda sorun neydi diye sorarsanız; ne karakterler ne de kurgu 512 sayfa gibi geniş bir imkan aralığına rağmen bir türlü pişememişti. Ana karakterlerimizden Miranda'ya sevgi ve sempati duyma eşiğinde git geller yaşayıp durdum. Evet, onu o güne getiren yaşamında ciddi sevgi ve şefkat noksanlığı vardı ama beraberinde hem zeka hem de objektif sorgulama becerisine sahip bir birey olarak tanımlanmıştı. Karşısına çıkan Ryan gibi pes etmez, incelik sahibi, mayası sevgi ile çalınmış bir adamın varlığı ile Miranda'nın kalıplarını daha hızlı kırmasını beklerdim. Romanın sonunda bir noktaya kadar başarılı olduğu hissi ile yetinmek zorunda kaldım. Ryan karakteri Roberts'in şaşmaz erkek karakterlerine oldukça yakındı. Olayların gelişimi karşısında sergilediği profesyonel ve akılcı yaklaşımın anlatım başarısını Miranda'ya karşı hislerini keşfetme sürecinde bulamadım. Keskin ve birazcık kopukluk içeren atlamalarla sonuca ulaştı hissi yakamı bırakmadı. Polisiye kısmında son ana kadar gizem ve heyecan dozajındaydı. Ama sonda hüsrana uğramadım diyemem. Polisiye ve romantizmi içeren bir roman okumak isteyenlere tavsiye ederim.
Reklam