Seda Zerentürk
@ZSeda
Bir ses:
Her şeydir kitap.diyor.
***
"En büyük savaş, cahilliğe karşı yapılan savaştır."
Mustafa Kemal Atatürk
***
Öğretmen ( TDE ) - MEB
Lisans
Adana
Adana
466 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Mustafa Kemal, ülkenin egemenliğini sağlamak için cumhuriyetin kurulmasının gerekli olduğunu ama ulus bunu kabul etmeye hazır olana dek hedefini gizli tutmak zorunda kaldığını ve çeşitli aşamalarla uygulamaya koyduğunu söylemiştir. "Millî Mücadele'ye beraber başlayan yolculardan bazıları milli hayatın bugünkü cumhuriyet kanunlarına kadar uzanan gelişmelerinde kendi fikir ve ruh kabiliyetlerinin gelişmelerinde, kendi fikir ve ruh kabiliyetlerinin kavrayış sınırı bittikçe bana karşı direnişe ve muhalefete geçmişlerdir. "Bu sözler ve bundan sonra aktarılan bazı olaylar, Mustafa Kemal'e muhalif olanlara karşı son derece sert bir ifadeye sahiptir. Onun ölümünden sonra, kendi anılarını yayınlayan muhalifler genelde saygılarını belirtmişler ve bazı iddialarını reddetmişlerdir. Mustafa Kemal'e liderlik yarışında rakip olabilecek tek milliyetçi komutan olan Kâzım Karabekir, kendi anılarının özetini henüz Gazi ölmeden yayınlamak istemiş ama yayınevi basılmış ve kitaplar yakılmıştı. Bir kopyası ise Mustafa Kemal'e verilmiş ve o da sayfa kenarlarına bazen 'çocukça!' ya da şantaj!' gibi öfkeyle bazen de soğukkanlılıkla ‘tetkik edilecek' notlarını almıştır.**
Karabekir, anılarının özetini 1951 yılında yayınladı ve 1960'da son derece ayrıntılı, kalın bir kitap daha çıkarttı. Yayıncı mahkemeye verilince, 1969 yılında beraat edene dek Karabekir'in anıları halka ulaşamadı. Refet (Bele) ise kısa ve kesin konuştu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mustafa Kemal İstanbul'da üç ay kaldıktan sonra 10 Ekimde Ankara'ya döndü ve derhal işe girişip yapacağı konuşmayı bir dizi sekretere yazdırmaya başladı. 15 Ekimde birinci bölümünü okuduğu zaman, nutkun ayrıntılı metni henüz tamamlanmamıştı. Açılış cümlesi; "1919 yılı Mayısının 19'uncu günü Samsun'a çıktım,” konuşmanın havasını belirtmeye yeterliydi.
Çağdaş Türkiye'nin doğuş tarihinin kişisel öyküsü, ulusunun iradesini keşfedip canlandıran bir adamın başarısı olacaktı.
Konuşmanın tamamlanması altı gün sürdü. Her oturumun sonunda Gazi, tekrar çalışma masasına dönüp arşivini karıştırdı ve bir sonraki gün söyleyeceklerini hazırladı. Sonunda 20 Ekimde konuşma hürriyet ve bağımsızlığın Türk gençlerine emanet edildiği, kendilerini Büyük Savaş'ın sonundaki gibi onun üstesinden geldiği zor koşullar altında bulsalar bile bunları savunmaları gerektiğini belirten bölümle son buldu.
"Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!"diye tamamladı sözlerini. O dönemde dünya yüzündeki bütün politikacılar asil kan sözlerini dillerinden düşürmüyordu.
Bu konuşma (Nutuk) hem bir savunu hem de bir polemiktir.
1 Temmuz 1927'de imparatorluk yatı Ertuğrul ile eski başkente ulaştı. Kentin her tarafı bayraklarla süslenmişti ve büyük bir kalabalık limanda bekliyordu. Şehrin sivil yetkililerini Dolmabahçe Sarayı'nın tören salonunda kabul etti. Sekiz yıl aradan sonra tekrar İstanbul'da olmaktan mutluluk duyduğunu söyledi ama daha önce neden gelmediğini açıklamadı. Dinleyenler, aralarından çoğunun da katılmış olduğu tartışmaların, cumhurbaşkanı muzaffer dönüşünü sergilemeden önce sakinleştirilmesi gerektiğini anlamıştı. "Bu nokta-i nazarı size, sekiz sene evveline kadar içinde yedi evliya kuvvetinde bir heyula tasavvur ettirilmek istenilen bu sarayın içinde söylüyorum. Yalnız artık bu saray, zılullahların (Tanrı gölgesi] değil, zil [gölge olmayan, hakikat olan milletin sarayıdır.**
Ve ben burada milletin bir ferdi, bir misafiri olarak bulunmakla bahtiyarım."
Aslında Mustafa Kemal için rahatlamanın anlamı, sigara, içki ve fincanlar dolusu Türk kahvesi içmekti. 22/23 Mayıs 1927'de ikinci kez kalp krizi geçirdi. Doktorlar içki ve sigarayı azaltmasını önerdiler. Bu öneriyi “yüzünde acı bir ifadeyle" kabul etti. Perhizi bir ay kadar sürdürdü, ama İstanbul'u ziyaret heyecanına kapılınca, tekrar eski alışkanlıklarına döndü.
Mustafa Kemal, rahat bir yaşam sürüyordu; iyi giysilerden hoşlanıyordu ve cömert bir ev sahibiydi. Ama hem o hem de İsmet (İnönü) parasal açıdan hesap verebilmek için tüm kurallara uymaya özen gösteriyorlardı. Mustafa Kemal orta sınıftan son derece dikkatli bir yöneticiydi; sorumsuz bir doğulu hükümdar değildi.