Bizlere hiçbir şey yapılmadı; tamamen bir hiçliğin ortasına yerleştirdiler ve herkes bilir ki, insanı hiçliğe atmaktan daha yıpratıcı bir baskı yöntemi yoktur.
İnsan insana sığınmak ister, kendi gibi birilerini görmek ister.
Nedense günümüz insanı diğer insanı bulaşıcı bir hastalığın pençesinde gibi görüyor. Ve ondan giderek uzaklaşıyor.
Yok saydığımız, derinlere gömdüğümüz ne varsa mutlaka er ya da geç gün yüzüne çıkmak istermiş. Bunun için üzerini örttüğümüz kalın örtüleri çürütüp kendini gölgeler halinde belli etmeye başlarmış. Gölge oyunundaki perdede izlediğimiz suretler gibi.
Çalışma kelimesine, eziyet, yorgunluk, acı gibi ifadelerin yakıştırılması son derece üzücüdür. Psikolojide basit bir kuram der ki; aşırıya kaçılmadığı takdirde tüm çalışmalar mutluluk verir.