Dırâr b. Damre bir gece vakti Hz.Ali’yi ağlarken gördüğünü nakleder.
Şunları söylemektedir: "Ey dünya, ey dünya! Uzak dur benden, bana mı özlem duydun sen? Değil bu vakit senin vaktin.Heyhat ki heyhat! Benden başkasını aldatsana.Benim ihtiyacım yok sana. Boşadım seni üç kez.Dönüş yok bu kez. Kısadır yaşamın, basittir hatırın. Ah azığın azlığı,ah yolun uzunluğu…"
“Her şey ‘Bir’. Gerçek ‘Bir’. Bu dünya, dünyada karşılaştığım her şey benim bilincimin bir yansıması ise gördüğüm her şey de ‘Ben’im işte. Gördüğüm dünyanın kurbanı değil, bilakis onu oluşturanım. Ben bilincim. İşte bilinci her katmanımdan biraz temizleyebildiğimde de, yaşam bunun yansıması olarak biraz daha aydınlanıyor.”