Uğur tefçi

Gördüğüm ve hissettiğim acılardan yoruldum artık . Yağmur altında bir ispinoz gibi yalnız, hep yollarda olmaktan yoruldum Hiçbir zaman bana eşlik edecek, bana nereden geldiğimizi, nereye gittiğimizi Ve nedenini söyleyecek bir yoldaşım olmadan. İnsanların birbirlerine karşı bu kadar kötü olmalarından yoruldum. Yardım etmeye çalışıp da edemedim bütün o zamanlardan. Karanlıkta olmaktan yoruldum. Asıl da acıdan. Çok fazla... Eğer sona erdirebilseydim yapardım. Ama yapamıyorum
Sayfa 393·Kitabı okuyor
Reklam
Yeniden yürüyorum. Rüzgar, bir vapur düdüğünün çığlığını getiriyor. Yapayalnızım, ama bir kente yürüyen ordu gibiyim...
Sayfa 89·Kitabı okudu
Düşünce
Susmak onların doğal hali sanki. Konuşmak da ara sıra geçirdikleri bir nöbet
Sayfa 81·Kitabı okudu
Hayatımın analarının, hatırlanan bir hayatın anları gibi birbirini izlemesini istemiştim. Zamanı kuyruğundan yakalamaya kalkışmanın böyle bir önemi olabilirdi...
Sayfa 69·Kitabı okudu
Edebiyat
Siz/Sen
Bütün bu "siz" ler, "iz" ler, "uz" lardan sıkılırım ben. Yapmacık, fazlalık gibi gelirler bana. İkinci konuşmamda 'sen' diyemeyeğim biriyle bir daha konuşmam. Ne dersin(iz)? -Galiba sizi anlıyorum. --Yanılıyorsun. "Siz" anlanamaz , "sen" anlanır. Bazı kitaplarda "sizi seviyorum" u okuyunca gülerim. Sanki "siz" sevilirmiş! "Sen" sevilir, değil mi?
Sayfa 76 - Can yayınları·Kitabı okudu
İlişkiler
Reklam