Zeliha Gündoğdu
@Zeliha1308
Öğretmen
18 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
“Çocuklar kırılgandır Emir can. Kâbil zaten kırılmış çocuklarla dolu…”
80’li yıllar ve daha öncesinde doğmuş ve biraz da meraklı olan herkesin Afganistan gibi ülkelerin yakın tarihine şahit olduğunu biliyoruz. Kitap, bildiğimiz ve tahmin ettiğimiz olaylar çerçevesinde başladı ve bitti. Taliban’ın makus kaderlerine son vereceğini düşünen Afgan halkın acılarının aslında yeni başladığını anlatan sürükleyici bir kitaptı. Üstelik yapılan tüm yanlışlar İslam adına yapılıyordu ve bu günümüzde de hala böyle. Ve yine zamanki gibi dağılan, paramparça ruhlarla yaşayanlar yine kadınlar ve çocuklar…Şu an bunları yazarken bile aynı olayların bir yerlerde tekrar ettiği hissini yaşamak gerçekten acı verici…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kaç kitap insanı sarsıla sarsıla ağlatır… Dünyadaki Meryem ve Leylalar’ın sayısı o kadar fazla ki okuyarak bile şahit olmak istemiyor insan
Hele ki bunun dinde ve şeriatta yeri olmamasına rağmen bunların adına yapıp normal karşılanması, küçücük çocuklara hayatlarının zehir edilmesi, kadının bir mal, meta gibi görülmesi…
Bunlar cahiliye devrinin adetleriyken islama mal edilir olmuş ne yazık… Canımın acıdığını hissettim okurken ve iki kadının birlik olup Raşit’i öldürmelerini diledim hep. Bu gibi durumlarda cinayet helaldir zira
Meryem için güzel bir son dilerdim. Babasının mektubunu okurken tüm kitap gözümün önünden geçti ve katıla katıla ağladım. Tüm olanlar için babasını suçladım sanki tek suçlu oymuş gibi…
Afganistan’da yaşanan dini bozulmayı ve özellikle kültürlerini din olarak yaşamalarını gözler önüne seren bir romandı…
Gerçekten her çocuğun içinde belli bir yaşa kadar hiç kötülük yok mudur? Korku, açlık, yalnızlık, acı, liderlik hırsı gibi kavramlar onları en fazla ne hale getirebilir? Ütopik gelse de bazı şeylerin imkansız olmadığını düşündürttü, toparlamak adına son söz mutlaka okunmalı, tavsiye olunur
İlahiyat mezunu biri olarak islam tarihine yönelik okumalarımın ilahiyat fakültesinde okuduklarımla sınırlı kalması gerçekten çok utanç verici. Kitabı bitirdikten sonra hissettiğim buydu. İlk kitapta az çok bildiğim olaylar işlenmişti. Bu kitaptaki detaylar beni hayretten hayrete soktu. Ehli Beyt’e camilerde rutin şekilde beddualar edilmesi dehşetti. Hele Kerbela’dan kalan masumlara ki çoğunluğu kadın ve çocuk, acımasızca eziyetler, hakaretler, işkenceler….
Efendimizden bu yana çok uzun yıllar geçti bu yüzden insanlar islamdan bu denli uzaklaştı diye düşünürken daha o dönemde bile bu derece vahşileştiklerini görmek üzüntü verdi bana. Kitabı okurken uzun uzun detaylardan ara sıra sıkılmış olsam da ki bu benim hatamdır gerçekten üzerinde durulması düşünülmesi gereken bir kitap oldu benim için.
Gül yetiştiren adam ismi bana çok daha farklı şeyler çağrıştırmıştı okumadan önce. Mesela bir adam hayal etmiştim, davası İslam…Ve islam uğrunda, davası islam olan mücahidler yetiştirdiğini filan :) Böyle bir kitap okuyacağımı tasavvur ederken başlangıçtan itibaren bütün bunların gül yetiştiren adamla ne ilgisi var diyerek fakat konunun da dikkatimi çektiği, merak uyandırdığı bir kitap okudum. İki hikaye var neticede. Fakat genel olarak gül yetiştiren adam hikayesinden çok diğer hikayeyi okuyoruz. Kitabın en beğendiğim yönü, betimlemelerin ustalığı konusunda oldu. Anlattığı her konuyu sanki gözünüzde canlandırıyor veya kitabın içindeymiş gibi okuyorsunuz. Genel olarak akıcı, hızlı ilerleyen ve keyif de veren fakat bana göre ismiyle pek de müsemma olamayan bir kitaptı.
