Kübra
@Zerdali
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Philip’e öyle geliyordu ki keşfedilmesi gereken üç şey vardı: İnsanın içinde yaşadığı dünyayla ilişkisi, insanın birlikte yaşadığı diğer insanlarla ilişkisi ve nihayet insanın kendisiyle ilişkisi. Detaylı bir çalışma planı hazırladı.
...pencereden dışarı, bardaktan boşalırcasına yağan yağmura baktı. O kasvetli havada bile, ufukta uzanan yeşil tarlalarda huzur verici bir şeyler vardı. Manzarada, daha önce fark ettiğini hiç hatırlamadığı derin bir tılsım görülüyordu. Fransa’da geçirdiği iki yıl, kendi taşrasının güzelliğine gözlerini açmıştı.
Amcasının sözünü gülümseyerek düşündü. Düşünme biçimi küstahlık olarak görüldüğü için şanslıydı. Babasıyla annesinin ölümüyle ne büyük bir kayba uğradığını fark etmeye başlamıştı. Bu onu olayları diğer insanlarla aynı biçimde görmekten alıkoyan hayatındaki farklılıklardan biriydi. Ebeveynlerin çocukları için beslediği sevgi, tümüyle çıkarsız tek duyguydu. Yabancılar arasında olabildiğince iyi yetişmişti, ama kendisine sabırla ya da müsamahayla yaklaşılmasına pek alışkın değildi. Kendine hâkim olmasıyla övünüyordu. Arkadaşlarının alayları onu buna zorlamıştı. O zamanlar ona şüpheci ve duygusuz derlerdi. Duygularını belli etmemek için sakin bir tavır ve çoğu koşulda soğukkanlı bir görünüm benimsemişti. İnsanlar ona duygusuz derdi; ama duygularının merhametine kaldığını biliyordu: Tesadüfi bir nezaket onu öyle etkiliyordu ki bazen sesinin titremesi belli olmasın diye konuşmaya cesaret edemiyordu. Okuldayken hayatının ne kadar zorlu olduğunu, katlandığı aşağılanmayı, kendini gülünç duruma düşürmekten ölesiye korktuğu alayları hatırladı; ve o zamandan beri hissettiği yalnızlığı, dünyayla yüz yüze gelişini, bu dünyanın onun üretken hayal gücüne vaat ettiği ile verdiği arasındaki farkın yarattığı yanılsamayı ve hayal kırıklığını... Ama her halükârda kendisine dışarıdan bakabilmiş ve eğlenerek gülümseyebilmişti.
“Bak şu işe! Küstah olmasaydım kendimi asmam gerekirdi,” diye düşündü keyiflenerek.
...Her halükârda, resim öğrencisi olmaya karar verdiğinde itirazımda haklı çıktığımı onaylayarak hakkımı teslim etmen gerekir.”
“Bundan pek emin değilim. İnsanın tek başına yaptığı hatalardan, başkasından aldığı tavsiyelerle yaptığı doğru şeylerden daha fazla faydalandığını söyleyebilirim. Ben denememi yaptım ve artık bir iş tutmakta sakınca görmüyorum.”
İnsanın geçim kaynağıyla ilgili sürekli bir endişe hissetmesinde bu kadar alçaltıcı bir şey yok. Paraya tenezzül etmeyen insanlara karşı küçümsemeden başka bir şey hissetmiyorum. Ya ikiyüzlüler ya da aptallar. Para, o olmaksızın diğer beşini tam anlamıyla kullanamadığın altıncı bir his gibi. Doğru düzgün bir gelir olmadan, hayatın sunduğu olasılıkların yarısı ortadan kalkıyor. Dikkat edilmesi gereken tek şey, kazandığın bir şiline karşılık bir şilinden fazlasını harcamamak. İnsanların, sanatçıyı en iyi teşvik eden şeyin yoksulluk olduğunu söylediklerini duyarsın. Onlar asla onun soğukluğunu tenlerinde hissetmemişlerdir. Yoksulluğun seni nasıl kötüleştirdiğini bilmezler. Seni bitmez tükenmez bir aşağılanmaya maruz bırakır, kanatlarını kesip atar, kanser gibi ruhunu kemirir. İnsan zenginlik değil, sadece onurunu korumaya, serbestçe çalışmaya, cömert, dürüst ve bağımsız olmaya yetecek kadar bir şey ister. İster yazsın ister resim yapsın, geçimini sanatından karşılayan tüm sanatçılara kalpten acıyorum.”