İnsan bu.İyi olması da kötü olması da kendi özüne ve içinde bulunduğu duruma şartlara bağlı.Şartlar kötüleştikçe kötülük de artıyor.İnsanoğlu dayanışmayı içselleştiremiyor bir türlü
Aklını dolduran tek şey;nasibinin seni bir gün mutlaka bulduğuydu.Her şey insana yazılıyor diye düşündü;ama bazen ulaşmıyor.Bilmediğimiz nedenlerle dolaşıp duruyor hayatın içinde.Bazen yanından geçiyor insan yazgısının,bazen elinden tutuyor ama bunun kaderi olduğunu anlamıyor.Tam yakalayacak gibi oluyor ama uçup gidiyor.Sonra bir gün,hiç hesapta yokken,hiç beklemezsen,başka alemlerdeki seyrini tamamlıyor senin olan şey,çıkıp geliyor ve seni buluyor.Ömer’in saati gibi...
“Güzel bir şeye bakınca ağlar mı insan ?”
“Ağlarmış demek ki” dedim.”Buna güzellik mi diyeceğiz,başka bir şey mi bilmiyorum ama bu kadarı insan yüreğine ağır geliyor,kaldıramıyorsun.Ona bakınca Mevlana’nın dizeleri gelmişti aklıma:’BU AŞKA İLAHİ DİYEMEM KORKARIM/İNSANİ DİYEMEM UTANIRIM.’