Z.K
@ZeynepK08
Philosophia
Sapare aude!
Doğada, son tahlilde , diyalektik hüküm sürer.
Friedrich Engels
Friedrich Engels
Yaşamak isteyen herkesin bir hikâyesi vardı, edecek bir kavgası ve görülecek bir davası... Yaşam mücadelesi devam ettiği sürece de bitmeyecekti.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Zamanın izi
Bir bir hücum ediyor bütün yaşanmışlık. Hatırladıkça ayrışıyor insanlar birbirinden, yüzleri şekilleniyor ve zaman geçtikçe hayatın izleri daha da belirginleşiyor; kimi anasına kimi babasına çekiyor kimi memleketine dönüşüyor. Kuralları çarpışıyor, gelenekleri davranışlarına dönüşüyor. Zamanından sonra edilmiş kavga, oyun olmaktan çıkıyor, zamanından sonra edilmiş bir küfür ağırlaştırılmış müebbete dönüşüyor. Vaktinde söylenmemiş sözlerin, sorulmamış soruların, zamanında alınmamış cevapların faturası tek güne sığdırılmaya çalışılıyor.
+1
mutluluğun da adı var kelimelerde, hüznün de; nedametin olduğu gibi, serkeşliğin de adı var hatta çoğu zaman hem adı hem soyadı var. Kelimelerle birinin hayatına girer, şiddeti de şefkati de kelimelere saklar. Onun içindir ki; affetmek, affedilmek, sevmek ve sevilmek, yaşamaya devam edebilmek için ruhu özgür kılan, vicdanı rahatlatan, şiddeti yok sayan, geçmişin üzerini kapatmaya yarayan, hep süslü sözcüklerdir ve o sözcükler sayesinde katılırız yaşamaya.
Senin sevilmeye, benim sevmeye
Benim affedilmeye, senin affetmeye
Senin birini tanımaya, benim biri tarafından tanınmaya
İkimizin de yaşamaya ihtiyacı var.
Sessiz Çığlık
Beyaz bir kağıdın uçsuz buçaksız boşluğu, yazarımızın kaleminde yalnızca bir yazım alanı değil; varlığın, yokluğun ve insanın kendine itiraflarının canlandığı bir aynaya dönüşüyor.
Bazı kitaplar size bir hikaye anlatır, ama bu kitap size "sizi" anlatıyor. Klasik bir olay örgüsünün peşinden koşmak yerine, insan olmanın en yalın ve en çıplak haliyle; yani yalnızlıkla, hüzünle ve bitmek bilmeyen o içsel yolculukla baş başa bırakıyor bizi.
İşte bu derin yolculuğun bende bıraktığı duygusal izler:
Bir "Boşluk" Bu Kadar Dolu Olabilir mi?
Kitabın ismi olan "Beyaz Kağıtlar", daha kapağı açmadan size o eşsiz saflığı ve potansiyeli hissettiriyor. Yazar, modern insanın iç dünyasındaki o devasa karmaşayı, anlam arayışını ve sessiz çığlıklarını o kadar naif bir dille işlemiş ki; okurken hem sarsılıyor hem de anlaşıldığınızı hissediyorsunuz. Habibi, uzun ve yorucu betimlemelerle zihnimizi hapsetmek yerine, o meşhur aforizmik üslubuyla bize geniş alanlar bırakmış. Adeta, "Ben bir kapı araladım, geri kalan boşlukları kendi duygularınla sen doldur," diyor.
Şehir, Yabancılaşma ve Kırılan Bağlar
Okurken en çok içimi sızlatan kısımlar, şehir yaşamının o ruhu kurutan monotonluğu ve bireyin topluma karşı duyduğu o derin yabancılaşma oldu. Kuşaklararası kopuklukların ve toplumsal bir depresyon halinin izlerini sürerken, kendimi sınıfsal farkların, aşağılanma duygularının ve yalnızlığın ortasında buldum.
Kitapta öyle bir karakterle karşılaşıyoruz ki; o toplumsal karmaşanın içinde kendi "kurtuluş kapısını" aralarken aslında hepimizin her gün verdiği o sessiz savaşı temsil ediyor. Sessizlik, burada sadece bir suskunluk değil; en büyük feryatların sığınağı haline geliyor.
Kelimelerin Sustuğu Yer
Yazarın şu vurgusu zihnime kazındı: Kelimeler bazen hisleri anlatmakta yetersiz kalır.