Kelimeden önce yalnızlık vardı.Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yanlızlık... Kelimenin bittiği yerde başladı.Kelime söylenmeden önce başladı. Kelimeler,yalnızlığı unutturdu ve yanlızlık, Kelime ile birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yanlızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu.Yanlız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe,yanlızlık büyüdü,dayanılmaz oldu.
Bu kadar yanımızda ama bize uzak insan varken, uzaklarda ,hiç duymadığımız o birinin muhabbet ine ihtiyacımız olması çok acı.
Bir kadın demiyorum,
Bir erkek demiyorum
derdimizi anlayabilecek neyse artık,bilmiyorum, derdimi anlatabiliyor muyum?
Henüz tanımadığımız o yüreği öyle çok özledik ki....
Tanımadığımız o yerlere gitmeye ihtiyacımız var....
Cümlelerinden kelime kelime vurulan bir garibim.Sevda halimi anlatıyorum. Kalem yürekten süzülüp yazıyor kelimeleri, her kelime ismini yazmaya meylediyor.