Puan vermedi·232 syf.·
2024 1. kitabı
Reklam
Yine de zaman, gitgide daha hızlı bir biçimde akıp gidiyordu; sessiz ritmi yaşamı parçalara ayırıyor, insan geriye bir göz atmak için bile duramıyordu. "Dur! Dur!" Diye bağırmak istiyor ama sonra bunun hiçbir yararı olmadığının farkına varıyordu.
Yaşarken çürüyor olmanın içler acısı hali olsa gerekEdebiyat
"O zamana değin, çocukken insana sonsuz gibi görünen bir yolda, yılların yavaş yavaş ve hafifçe geçtiği, böylece hiç kimsenin akıp gittiklerinin ayırdına varmadığı bir yolda, hep ilk gençliğinin kaygısızlığıyla ilerlemişti."
Zira nasıl ki maddi olarak boşlukta hareket edemiyorsak zihni olarak da esir içerisinde yüzemeyiz.
Arthur Schopenhauer
Arthur Schopenhauer