Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Öncelikle kitabı iki kere okumak zorunda kaldığımla başlamak istiyorum. Çok kısa olduğu için hızlıca tükettim ve tabir yerindeyse okumak için okudum diyebilirim. Ama bu öyle bir kitap değil. İkinci okumamı anlamak için yaptım. Ne kadar başarılı olduğum tartışılır. Ancak açık bir zihinle okunması gerekiyor diyebilirim.
İnsan Nasıl İnsan Oldu? benim için, insanı tanımlayan hazır cümleler sunan bir kitap olmadı. Aksine, beni sık sık durduran, hatta yer yer rahatsız eden bir metinle karşılaştım. Bu da kitabı okunup bitirilen değil, okundukça insanı kendine döndüren bir metin hâline getiriyor.
Gazâlî’nin insan tasavvurunda insanın akıl, kalp ve nefs arasında süren bitmeyen bir mücadele içinde oluşu var. İnsan olmak, onun dünyasında bir başlangıç değil; sürekli korunması ve yeniden inşa edilmesi gereken bir hâl. Herkes insan olarak doğuyor belki ama herkes insan olarak kalmıyor. Bu düşünce, modern dünyada sıkça duyduğumuz “kendin ol” çağrılarının aksine, insanı sorumluluk ve ahlâk merkezli bir özgürlük anlayışına davet ediyor.
Kitapta bilginin konumu da oldukça sarsıcı. Gazâlî, bilgiyi bir birikim ya da üstünlük aracı olarak görmüyor. Bilgi kalbe inmediği sürece, insanı dönüştürmüyor; hatta kibri besleyebiliyor. Bu yönüyle eser, bilginin çoğaldığı ama hikmetin azaldığı bir çağda hâlâ güçlü bir ayna tutuyor.
Ancak dürüst olmak gerekirse, kitap her zaman tatmin edici cevaplar vermiyor. Bazı sorular cevaplanırken, yeni ve daha zor sorular doğuyor. Tatmin edici olmamasının en büyük sebebi ise sorunun kendisi oluyor.Bu da kitabı herkes için kolay bir metin olmaktan çıkarıyor. İnsan Nasıl İnsan Oldu? belirli bir kavramsal altyapı gerektiriyor. Okumadan önce bu dünyaya az da olsa aşinalık şart. Aksi hâlde metin kapalı, hatta mesafeli görünebilir.
Sonuçta bu kitap, hızlı
Naçizane1000Kitap
Bir okur olarak empati eşiğimin zorlandığı bir eserdi Yaşamak. Yaşamak, basit bir fiil gibi görünebilir; fakat Yu Hua’nın romanında bu kelime insanın bütün varoluş yükünü omuzluyor. Çin’in çalkantılı tarihine, ideolojilerin birey hayatını nasıl ezdiğine tanıklık eden bu roman, ne bir kahramanlık destanı ne de büyük fikirlerin anlatısı… Yu Hua, hayatın sıradanlığını ve acının olağanlaşmasını anlatırken bizi —en azından beni— bir gerçekle yüzleştiriyor: Bazen yaşamak, sadece ölmemenin adıdır.
Romanın dili, benim gibi uzun uzadıya süslü betimlemelerden hoşlanmayan biri için bile şaşırtıcı bir sadelikle örülü. Yazar hiçbir zaman dramatik bir dil arayışına girmemiş. O kadar ki bu sade üslup, anlatının durağan yapısı ve acıların birbirini tekrar eden döngüsüyle birleşince bende bir “alışılmışlık” hissi doğurdu açıkçası. Ancak bunun, hayatın döngüselliğini ve insanın acıya alışma hâlini yansıtmak için Yu Hua’nın bilinçli bir estetik tercihi olduğunu düşünüyorum.
Ayrıca başlarda Fugui’nin yaşadığı —üst üste gelen— kayıpların ve trajedilerin abartılı olduğunu da sanmıştım. Fakat tıpkı romanın dil yapısı gibi, bu anlatımın da bilinçli bir tercih olduğunu; Çin’in o dönemdeki toplumsal dönüşümünü, sıradan insanların devrimler altında nasıl ezildiğini göstermek amacı taşıdığını fark ettim.
Romanın başında Fugui tam anlamıyla “dövülesi bir herif”. Babası bir Türk olmadığı için çok şanslı, yoksa yaşayamazdı zaten :) Aylak, bir baltaya sap olamamış, ailesine önem vermeyen, baba parası yiyen; bunu da kumarda ve genelevde harcayan bir mirasyedi. Sonunda elbette bütün malını kaybediyor. Başlarda yaşadığı felaketler, yaptığı kötü seçimlerin kefareti gibiydi; ancak zamanla bu durum kişisel hatalardan çıkıp tarihin ağırlığına dönüşüyor. Fugui’nin hikâyesi, bireyin kendi hatalarından
