Alper
@_Alper_
Ne aşağıda teselli var, ne yukarıda.
Bir tek biz varız. Küçük, kimsesiz,
çabalayan, birbiriyle savaşan bizler.
Ankara
Ankara
185 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Kim başka birini gerçekten görür? Neredeyse hiç kimse. Hepimiz sadece yüzeyleri görmekten ve göstermekten memnun ve mutluyuz. Bu yüzden bağlantılarımız zayıf, kötü veya bu bağlantı eksikliğine karşı zar zor bir bağlantı var ve bir tür samimiyetle, dostlukla, tebessüm, tebessüm, tebessüm ile örtülmüş.
Reklam
Genellikle eğitim, toplumsal bir kurumdur ve amacı, kesinlikle insanları kendilerini özgürleştirmeye ve bağımsız olmaya yöneltmek değildir. Bu, toplumsal olarak desteklenen hiçbir kurumun amacı değildir. Eğitim, bu yüzden genelde insanın gelişmesine çok az katkıda bulunur.
Her gerçek büyüme bir devrim hareketi, kişisel bir devrim hareketidir. Insanın, hayatını yönetmek isteyen kişilerden kurtulması demektir. İster açıkça ister sorunsuzca yönetmek istesinler, her durumda, her insanın kendi olma noktasına gelişmesi cesaret, gayret isteyen ve acı çekmesi anlamına gelebilen bir özgürleşme sorunudur. Bütün problemlerin özü, o insanın meydan mı okuyacağı yoksa teslim mi olacağı ve bu teslimi yeti saklamaya nasıl yelteneceğidir. Çoğu kişinin yaptığı şey saklamak. Gerçek, teslim olmaları ve bu sorunu çözmekten vazgeçmiş olmalarıdır. Kendilerinin yönetilmesine izin ve rirler ama bundan saklanmak için çeşitli yollar ve yöntemler bulurlar.
İçinde yaşadığımız kültür zenginliğinde ve kitaplarla, bilimdeki ve her şeydeki tecrübelerle oluşan imkânlar zenginliğinde insan bütün bunlar yokmuş gibi, ufak kişisel olaylar haricinde hiçbir şeyin önemli olmadığı, ilginç olmadığı boş bir dünya varmış gibi yaşıyor.
Nietzsche'nin, "Bizi öldürmeyen bizi güçlü kılar," dediği gibi yenilgiler başarılardan daha iyidir. Ölümcül olan belli yenilgiler vardır fakat genelde insanların içine düştüğü en tehlikeli şey başarıdır. Genellikle de ileri gitmemize direnmeye hizmet eder.