Alper
@_Alper_
Ne aşağıda teselli var, ne yukarıda.
Bir tek biz varız. Küçük, kimsesiz,
çabalayan, birbiriyle savaşan bizler.
Ankara
Ankara
185 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
8/10
3 günde okudu
·2021 43. kitabı
Reklam
La Bruyère bir yerlerde, "Yalnız olamamanın büyük mutsuzluğu!" der, kendi kendilerine katlanamamaktan korkarak kalabalıkta kendilerini unutmaya koşanları uyandırmak ister sanki.
Bir başka bilge, yanılmıyorsam Pascal, "Nerdeyse tüm mutsuzluklarımız odamızda kalmayı bilememiş olmamızdan geliyor başımıza," der, böylece, içe kapanış hücresinde, mutluluğu devinimde, bir de yüzyılımın güzel diliyle konuşmam gerekirse, kardeşçil diye adlandırabileceğim bir fuhuşta arayanları getirir usumuza.
Aynı geçmişi paylaşan insanların birbirlerini daha iyi anladıkları bahanesiyle farklı sınıftan biriyle öylece evlenmezsiniz. Ama öyle olmadığı kanıtlanmıştır çünkü aynı geçmiş, girişim eksikliği, zevk eksikliği oluşturur ve onlara iki misli mutsuzluk getirir.
Kolektif narsisizm, yoksul insanın narsisizmidir. Zengin ve güçlü insanın parasıyla, gücüyle, ona güç duygusunu veren bu gerçeklik unsurlarıyla narsisizmini besleyecek yeterli gerçeği vardır. Yoksul insanın -sadece yoksulları değil ortalama insanları da kastediyorum- nesi var? Bir yerde çalışır, söyleyecek bir şeyi yoktur, rakiplerinden korkar, tüm hayatı çetin bir mücadeleyle geçer; böyle kimi etkileyebilir ki? Belki küçük oğlunu ve köpeğini ama oğlu da büyür, karısı da kendine bakmayı öğrenmiştir. Ama kolektif narsisizmi paylaştığında, bu ulusun bir üyesi olduğunu hissedebildiğinde ben en büyüğüm, diğer herkesten daha harikayım diye düşünür. Böylece bu narsist deneyime dalar ama bu, grubu kapsadığı için bu grubun tüm üyeleri arasında fikir birliği vardır. Aslında bu, sıra dışı niteliklerine olan inançlarını müştereken dile getirdiklerinde o insanları birleştirip güçlendirir. Buna milliyetçilik diyorlar, bütün savaşların altında bu var.