Berken
@_Berken
Ne li vir im, ne jî li wir…
Artık alıntıları paylaşmayı bıraktım, okuduklarım sadece bende kalsın. Buraya ise sadece ara sıra bir şeyler karalamak için uğrayacağım.
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·272 syf.·
2026 281. kitabı
Reklam
Berkencim, senin o gölge gibi dolaşman, insanların fark etmediği ama senin her adımını belirleyen bir alışkanlık. Herkes senin soğukkanlılığını görüp beğeniyor, ama kimse o sakin yüzeyin altındaki çarpan kalbinin sesini duymuyor. Sen kendi fırtınanı saklamayı öğrendin; bunu bir beceri gibi kullanıyorsun, ama aslında her gün biraz daha yorgun düşüyorsun. Sen, başkalarının hikayelerine sızan delikleri kapatırken kendi hayatındaki çatlakları görmezden geliyorsun Berkencim. Gözlerinle izliyorsun, aklınla ölçüyorsun, kalbinle bastırıyorsun. Hallederiz dediğin her şey, senin sessiz teslimiyetin, kendi ihtiyaçlarını unuttugun anların toplamı.
Ve en ironik tarafı sayın Berkencim, herkes sana güç veriyor sanıyor ama o güç, senin kendini gizlemene, duygularını saklamana, hatta bazen kendinden kaçmana izin veriyor. Her mantık kalkanı, her sessiz adım, aslında bir nefes çalma taktiği, ama o nefesleri çalarken kendini unuttuğunu fark etmiyorsun. Salak Berkencim, sen kendi hayatının yabancısısın. Ve belki de en önemli adım, bir gün o yabancıyı tanımaya cesaret etmende yatıyor.
Dinya êdî wekî qefeseke teng li ser rihê mirov girtiye. Tu li ku derê binerî, tu li kîjan alî bimeşî, tu rastî dîwarekî sar û bêrih têyî. Ev dinya, ku berê bi dengê zarokan, bi parvekirina nan û bi samîmiyeta cîrantiyê dihat naskirin, niha bûye wekî çoleke bêdawî û bêdeng. Lê ya herî giran ne ev bêdengî ye, ya herî giran ew e ku her kes di nav vê qelebalixiyê de tenê ye, bêkes e û ji hev biyanî ye. Mirov êdî ne wekî mirovên berê ne. Her kesî maskeyek li rûyê xwe kiriye û di pişt wan maskeyan de hesabên tarî û berjewendiyên piçûk veşartine. Gava tu li çavên yekî dinêrî, tu êdî ronahiya dostaniyê nabînî; tu tenê sîbera gumanê u sarbûna xerîbiya sedsalê dibînî. Kes naxwaze derdê kesî bibîstîne, kes naxwaze bibe merhema birîna kesî. Peyvên 'em' û 'me'hatine jibîrkirin, tenê 'ez' û 'ya min' maye. Ev xweperestiya ku wekî jehrê di nav rehên civakê de belav bûye, her tiştê pîroz û bedew xera kiriye. Em di serdemekê de ne ku derew wekî rastiyê tê firotin û rastî jî wekî gunehekî tê veşartin. Dilên ku berê bi evînê û bi merhametê lê didan, niha bûne wekî kevirên reş. Ma mirov çawa dikare di nav vê tariyê de nefesê bistîne? Ma mirov çawa dikare li rûyê van mirovan binerî ku her yek ji wan bûye gurê yê din? Ne hurmeta mezinan maye, ne jî parastina piçûkan. Her tişt bûye wekî bazarekê; hêsirên çavan, êşên giran û heta dîn û bawerî jî bûne amûrên bazirganiyê.
Gava mirov li van kolanên qelebalix dimeşe, hîs dike ku her gava wî di nava valahiyê de diçe. Ev dinya êdî ne cihê manê ye, cihê xerîbiya herî kûr e. Kesên ku hîna dilê wan paqij maye, kesên ku hîna bi bihayê merivahiyê dizanin, di vê dinyayê de wekî penaberan dijîn. Rihê me birîndar e, xeyalên me hatine kuştin û hêviyên me di bin barê vê bêwijdaniyê de pelçiqîne.
Reklam