Berken
@_Berken
Ne li vir im, ne jî li wir…
Artık alıntıları paylaşmayı bıraktım, okuduklarım sadece bende kalsın. Buraya ise sadece ara sıra bir şeyler karalamak için uğrayacağım.
Şu anda okuduğu kitap
Dinya êdî wekî qefeseke teng li ser rihê mirov girtiye. Tu li ku derê binerî, tu li kîjan alî bimeşî, tu rastî dîwarekî sar û bêrih têyî. Ev dinya, ku berê bi dengê zarokan, bi parvekirina nan û bi samîmiyeta cîrantiyê dihat naskirin, niha bûye wekî çoleke bêdawî û bêdeng. Lê ya herî giran ne ev bêdengî ye, ya herî giran ew e ku her kes di nav vê qelebalixiyê de tenê ye, bêkes e û ji hev biyanî ye. Mirov êdî ne wekî mirovên berê ne. Her kesî maskeyek li rûyê xwe kiriye û di pişt wan maskeyan de hesabên tarî û berjewendiyên piçûk veşartine. Gava tu li çavên yekî dinêrî, tu êdî ronahiya dostaniyê nabînî; tu tenê sîbera gumanê u sarbûna xerîbiya sedsalê dibînî. Kes naxwaze derdê kesî bibîstîne, kes naxwaze bibe merhema birîna kesî. Peyvên 'em' û 'me'hatine jibîrkirin, tenê 'ez' û 'ya min' maye. Ev xweperestiya ku wekî jehrê di nav rehên civakê de belav bûye, her tiştê pîroz û bedew xera kiriye. Em di serdemekê de ne ku derew wekî rastiyê tê firotin û rastî jî wekî gunehekî tê veşartin. Dilên ku berê bi evînê û bi merhametê lê didan, niha bûne wekî kevirên reş. Ma mirov çawa dikare di nav vê tariyê de nefesê bistîne? Ma mirov çawa dikare li rûyê van mirovan binerî ku her yek ji wan bûye gurê yê din? Ne hurmeta mezinan maye, ne jî parastina piçûkan. Her tişt bûye wekî bazarekê; hêsirên çavan, êşên giran û heta dîn û bawerî jî bûne amûrên bazirganiyê.
Gava mirov li van kolanên qelebalix dimeşe, hîs dike ku her gava wî di nava valahiyê de diçe. Ev dinya êdî ne cihê manê ye, cihê xerîbiya herî kûr e. Kesên ku hîna dilê wan paqij maye, kesên ku hîna bi bihayê merivahiyê dizanin, di vê dinyayê de wekî penaberan dijîn. Rihê me birîndar e, xeyalên me hatine kuştin û hêviyên me di bin barê vê bêwijdaniyê de pelçiqîne.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Artık her sabah aynı ağır yükle uyanmak, ruhun üzerine oturan o tanımlanamaz gri dumanla nefes almaya çalışmak yoruyor insanı. Dışarı çıktığında gördüğün o kalabalık, aslında devasa bir ıssızlıktan başka bir şey değil. Kimsenin kimseye değmediği, herkesin sadece kendi yankısını duymak istediği bir sağırlar panayırında dönüp duruyoruz. İnsanlar birer vitrin gibi; dışarıya parlatılmış , içi ise kof ve soğuk. Ne samimiyetin o eski, sıcak kokusu kaldı ne de bir bakışın arkasındaki o sahici derinlik. Her şey o kadar hızlı, o kadar yüzeysel ve o kadar tahammülsüz ki, insan bu gürültünün içinde kendi sesini bile tanıyamaz hale geliyor. Eskiden acının bir asaleti, hüznün bir ağırlığı vardı. Şimdi ise her sey bir tüketim nesnesi. Birinin kalbine dokunmak yerine, o kalbi nasıl daha iyi kullanabileceğini hesaplayan zihinlerin arasında nefes almak, boğulmakla eşdeğer. Bir masada karşılıklı otururken bile aslında fersah fersah uzaklarda olan, ruhunu başka ekranlara, başka sahteliklere rehin vermiş insanlara ne anlatabilirsin ki? Bu dünya, artık ince ruhlu olanlar için bir barınak değil, açık bir yara. Her köşe başında bir bencillik, her cümlenin altında gizli bir kibir pusuda bekliyor. İyilik bile artık bir gösteriş malzemesi haline gelmişse, sığınılacak hangi liman kalır geriye? Belki de en acısı bu; etrafın bunca kalabalıkken, bu kadar "bağlıyken" aslında kimsesiz olduğunu bilmek. Anlaşılma umudunun her geçen gün biraz daha sönmesi, yerini buz gibi bir kabullenişe bırakması... İnsanlar birbirinin kurdu bile değil artık, birbirinin yokluğu olmuş durumda. Bu devasa mekanik çarkın içinde, merhameti ve sahiciliği bir yük gibi taşıyanlar için dünya artık yaşanacak bir yer değil, sabredilecek bir gurbet. Herkesin bir yerlere yetişmeye çalıştığı ama aslında hiçbir yere varamadığı bu