"Bollukta şımarmayan, yoklukta şaşırmayan, zorlukta savrulmayan insanlar ne kadar muhteremdir..."
Sayfa 30
Hacı Murat'ın, bu defa böğrüne bir kurşun saplandı... Bu yara öldürücüydü ve õleceğini anladı. Anılar ve hayaller gözlerinin önünden art ardaya geçmeye başladı.
Bazen tercüman aracılığıyla konuşuyorlar, bazen de becerebildikleri kadar işaretlerle ve özellikle de "gülümseyerek" anlaşmaya çalışıyorlardı.
"Yerindeyken benzersiz güzellikte olan bu çiçeği böyle anlamsızca koparttığıma da pişman oldum..."
Insanlarımız, şimdiki zamanı yok etmeye çok hevesliler...
