Tuba TMC
@___tuba____
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Aza bana bunu şöyle açıkladı: “Facebook sunucularının içinde, Google sunucularının içinde bizi temsil eden ufak vudu bebekleri olduğunu “ hayal edin. “ İlk başta bize pek benzemiyor. Genel bir insan tipi daha ziyade. Ama sonra tıklama izlerimizi [üstüne tıkladığımız her şeyi ],  kestiğimiz ayak tırnaklarını, dökülen saç tellerimizi [aradığımız her şeyi, çevrimiçi hayatımızın en ufak ayrıntılarını] topluyorlar. Anlamlı olduğunu düşünmediğimiz onca meta-veriyi  bir araya getiriyorlar ve bebek bize gitgide daha çok benziyor. Sonra örneğin YouTube’a girdiğimizde bebeği uyandırıp yüz binlerce video deniyorlar üstünde, hangisini etkili olduğuna, hangisinde kollarının kıpırdadığına bakıyorlar ve sonra bunu bize sunuyorlar. “ bu imge öyle korkunç geldi ki duraladım. Aza  devam etti: “bu arada, dünya üstündeki insanların dörtte biri için böyle bir bebek var ellerinde. “
Roman okurken başka birinin kafasının içinde olma deneyimine gömülüyorsunuz. Sosyal bir ortamdaymış gibi yapıyorsunuz. Diğer insanları, yaşadıkları deneyimleri derinlemesine, karmaşık bir şekilde tahayyül ediyorsunuz. O yüzden çok sayıda roman okuduğunuzda, kağıt üstünde olmayan insanları da daha iyi anlayabilir hale geliyor olabilirsiniz. 
Başka birinin fotoğraflarını, şişinmelerini, yakınmalarını gıpta ile inceleyip durmak, onlardan da bunu yapmalarını beklemek arkadaşlık değil ki. Arkadaşlık birbirinin gözünün içine bakmak, dünyada birlikte bir şeyler yapmak, sonu gelmeyen kahkahalar, kucaklaşmalar, neşe, keder, dans demek.