“Sadece yalnızlık çeken çocuklar tutkularını bütünüyle,dağılmaksınız koruyabilirler,ötekiler,duygularını başkalarıyla beraberlik atmosferinde gevezeliklerle harcarlar,yakınlıklarla köreltirler,aşk hakkında çok şey okumuşlardır,duymuşlardır ve aşkın ortak bir kader olduğunu bilirler.Onunla bir oyuncakmışçasına oynarlar,tıpkı ilk sigaralarını içen erkek çocukları gibi,onunla böbürlenirler.”
Hayatımızdaki en büyük acı, kabul edemediğimiz hatalardan gelenlerdir. Bizim asıl kimliğimizle uyuşmayan hatalardır. Bize öyle zıtlardır ki, onlara bakmaya katlanamayız. Bir vücutta iki insan oluruz, birbirine katlanamayan iki insan.