Tanrı, zorunlu varlık olduğundan mahiyet sahibi değildir. Çünkü varlığın zorunluluğu, aklen birleşikliği ve dolayısıyla bir illete muhtaçlığı gerektiren mahiyet-varlık ayırımına kapalıdır. Bu anlamda mahiyetsizlik, zorunluluk ve muhtaç olmama (istiğna) demektir. Diğer akılların tamamı mahiyet sahibi varlıklardır. Çünkü bunlar, varlıklarını bir illetten aldıklarından yok iken varlık kazanan , diğer deyişle salt bir anlam iken tahakkuk etmiş bir mevcuda dönüşen şeylerdir. Bu sebeple bütün akıllar varlık-mahiyet ayırımına konu olurlar.
Sayfa 28 - İsam Yayınları