Koray Kafa
@_anarkh_
insan aşılması gereken bir varlıktır
Nietzsche'nin Böyle Buyurdu Zerdüşt eseri yer yer anlattığı hikayeleri, yer yer ise kitabın baş kahramanı Zerdüşt'ün ağzından paylaşılan nutuklarla bize Alman filozofun felsefi görüşleri hakkında bilgi vermektedir. İnsanın sıradanlıktan uzaklaşmasını ve alışılmışın dışına çıkmasını öğütleyen Nietzsche, bu eserinde bize zaman zaman inzivaya çekilerek yaşantımızı sorgulamamızı öğütler. Hayatı neden yaşadığımızı, başkaları için mi yoksa kendimiz için mi yaşadığımızı, kendimizi geliştirmek için mi uğraştığımızı yoksa şan ve şöhret, mevki peşinde mi koştuğumuzu kendimize sormamızı ister.
İçindeki aforizmalar ve düşündürücü sözleri ile okuması keyifli bir eserdir. Ancak bazı yerlerdeki tutarsızlıkları da göze çarpmıyor değil. Eser bana biraz dağınık yazılmış gibi geldi. Nietzsche bazen paragraflar arasındaki anlam bütünlüğünü sağlayamamış.
Her şeye rağmen okunmaya değer bir eser. Tavsiye ederim.
Oblomovculuk üzerine
Ivan Gonçarov'un Oblomov romanı çocukluğundan beri tembelliğe alışmış İlya İlyiç'in hayatını ele almaktadır. Sürekli olarak işlerini başkalarına yaptıran, hayalperest, uykucu Oblomov roman boyunca hayatın gerçek ve acı yüzüyle karşılaşacak ancak her şeyi anladığında çok geç olacaktır.
Bir toprak sahibinin oğlu olarak dünyaya gelen Oblomov, hayatı boyunca zorluk görmemiş ve ailesi tarafından şımartılarak büyütülmüştür. Farklı işlerde çalışmış ama yaşamın ona göre olmadığında karar kılmıştır. Hayatın kurduğu düşlerden ibaret olduğunu sanan Oblomov, uyanık olsa bile bir uyku halindedir. Onun düşlerinde kötülüğe, fitneye ve bozgunculuğa yer yokken gerçek dünya bunlarla doludur, ki bu kötülük onu daha tembel yapmakta ve rüyalar alemine hapsetmektedir. Çünkü huzuru sadece orada bulmaktadır. Dış dünyanın kötü duygularla dolu olduğunu düşünen Oblomov işlerini sürekli olarak ertelemekte bir anlamda yaşamayı geciktirmektedir. Hayatı ellerinden kayıp giderken ise artık bir şeyler yapmak için çok geçtir.
Kitabı çok beğendiğimi maalesef ki söyleyemeceğim. Bunun sebebi İlya İlyiç'e bir türlü alışamamış olmam. Sözlerini ve hareketlerini çocukça buldum. Her zaman sorumluluk almaktan kaçınan, sürekli olarak başkalarının sırtından geçinen, hep diğerlerinden bir çaba bekleyen bir karakter İlya İlyiç. Beden olarak büyüse de zihinsel anlamda her zaman ufak bir çocuktan farkı yok. Kitaptaki duygunun bana çok geçtiğini de söyleyemem. Olga ile aşkı da bana çok içten gelmedi.
Beklentilerimin altında kaldı tavsiye etmiyorum.
İnsan olmak, yani gerçek, kendi vücuduna sahip, kanlı canlı bir insan olmak dahi bize güç geliyor; bundan utanıyor, ayıp sayıyor, bildik, genel anlamda insan olmaya çabalıyoruz hep.
