Kenar mahallede, müstakil bir evde büyüdüysen hayata karşı kayıtsız kalamazsın. Yan evde yanan ışığın ne anlama geldiğini bilirsin; o ışığın bazen umut, bazen çaresizlik olduğunu hissedersin. Elektrik faturasını ödeyemeyen komşunun karanlığını da tanırsın, sobası yanmadığı için üşüyen bir evin sessizliğini de…
Eşi sorumsuz diye hayatın yükünü tek başına sırtlayan kadının iç çekişini duyarsın, haksızlığa uğrayanın gözündeki o tanıdık bakışı görürsün. Çünkü o hayatın içinden geçerken sadece büyümezsin; hissederek, yük alarak, içinden bir şeyler vererek ilerlersin.Hayat hiçbir zaman kolay olmamıştır sana. Ama sen yine de sertleşmezsin.Gördüğün onca adaletsizliğe rağmen kalbini katılaştırmazsın.Bugün, çocukluğumdan bir parça daha eksildi…
Ama içimizdeki iyiliği,o günlerin bize öğrettiği merhameti kimse ondan,bizden alamadı.
Çünkü,
bazı insanlar acıyı öğrenir ve acıtır…
Bazıları ise acıyı öğrenir ve iyileştirir.