Nedense , hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini , herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve o zavallılara , sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için , alaka ve merhamet göstermek isteriz.
Yaşamımda ilk kez , yeryüzündeki en büyük kötülüklerin kaynağının vahşet ve kötü niyet değil , kişilerin yenemedikleri zayıflıkları olduğunu anlıyordum.