dürüst bir duvar ustasının vicdanı sızlar. harcın içine haddinden fazla kum katmak ne demektir, bilir misin? böyle bir bina dört beş yıl dayanır. sonra biri öksürse, yıkılıverir. hepsi aldatmaca, haince aldatmaca, hile! en kötüsü bu da değil, yaptığımız evler! bunlar aslında ev bile değil. bunlar, bunlar ruh ambarları bunlar! insanın midesi bulanır! amaaan, bana ne bundan canım? ben paramı alıyorum ya, ona bakarım! evet, devir değişiyor! evvelce başka türlüydüm. yaptığım işle gurur duyardım...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
momo herkesi, her şeyi dinlerdi. böcekleri, otları, yağmuru, hatta ağaçlar arasında dolaşan rüzgârı bile. her biri ona kendi dilince bir şeyler anlatırdı.
başının üzerinde bir çatı, yatacak bir yeri, hava soğuduğunda yakacağı bir ocağı vardı. ve en önemlisi, bir sürü iyi dostu vardı.
duygusal ruh, gövdeyi öldürmeyen yaralayıcı bir vuruşla karşılaştığı zaman, gövde yavaş yavaş iyileştikçe ruh da iyileşir gibi oluyordu. yavaş yavaş ruhun almış olduğu yara kendini duyurmaya başlıyor, etteki bir çürük gibi korkunç acısı zamanla gitgide derinleşiyor, bütün ruhu dolduruyordu. artık iyileştiğimizi, her şeyin gelip geçtiğini düşünmeye başladığımız an, bu yaranın dolaylı sonuçları en kötü bir biçimde patlak veriyordu.
