önce insana inanıyor insan. sonra harflere, seslere, renklere. akşamlar herkesi alıp götürürken sessizce büyüyor. sabahlar bütün yatakların yaprak dökümü. anne uzun ağlıyor. baba tenhalar evliyası. bahçe ilk harfimiz, akasya hayal, kaysı sonsuz bir kader. insan erken öğreniyor gözyaşını. harfler ıslanıyor. renkler terk ediyor. sesler çok eski bir mezar.
ilk acı değilsin, dedim. son acı da olmayacağım, dedi. sevmenin ötesini görmek istemiştim, dedim. oradan geliyorsun, dedi. sözcüklerden duvar örülmezmiş, dedim. kurduğun konaklarda insanlar kendini seviyor, dedi. yalnızlık hiç geçmiyor, dedim. yazıyorsun ya, dedi.