Mina
@_meryemb_
Âvâzeyi bu aleme Dâvûd gibi sal.
Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş.
-Bâki-
335 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·160 syf.··
Beğendi
·2021 95. kitabı
·23 saatte okudu
·Okunma: 18 Mart 2021 21:30
Yalnızca vücudumuzun bir uzvu olarak bildiğimiz "dil"...
Bir de İmam Gazali'den dinleyin derim.
Dilin sadece bir organ olmadığını hatta bütün afetlerin veya güzelliklerin müsebbibinin dil olduğunu anlatıyor İmam Gazali.
Beni bu kadar sarsan ve kendimde fark edemedigim şeyleri böylesine yüzüme vuran bir kitap daha okudum mu, inanın bilmiyorum.
Afetler...
Bir kelimeyi söylerken ne kadar acır canınız, ne kadar eğilir başınız..? Kitabı okuduktan sonra "Afet" kelimesinin anlamı değişti zihnimde ya da gönlümde, bilmiyorum. Ama bir şeylerin yıkıldığı, bir şeylerin yapıldığı kesin. Yoksa neden olsun ki bunca zelzele..?
Bu kitap nasıl anlatılır bilemiyorum. Bir başka okuyan aynı duyguları hisseder mi, onu da bilmiyorum. Ama kitabın üzerimdeki tesiri oldukça büyük. Acı veriyor ama yaraya şifa için olmasını ümit ediyorum bu acılığın.
Kitapta dil ile oluşan afetlerden bahsediliyor. Aynı zamanda birçok ayet ve hadis zikrediliyor. Yani okuduğunuz bir başlığın yaşanmış bir örneğini de görüyorsunuz. Yalnızca hastalığı tanıtmakla kalmıyor ilacı da veriyor İmam Gazali. Ama sonra da ekliyor, "Her deva acıdır."
Kitap sizi her başlıkta kendinizi sorgulamaya itiyor. İçindekileri görmeye korktuğunuz gönlünüze yöneltiyor sizi. Yaralarınızı gösteriyor. Âdeta, "Bak, gör yaranı. Gönlünü bir yokla. Kan kaybın var. Al sar şu şifayı yarana. Yoksa kan kaybından öleceksin." diyor.
İmam Gazali bu; sarsıyor, titretiyor ama belki de karanlık tehlikeli bir ormanda her şeyden habersizce uyuduğun ve bir yılanın da sinsice sana yaklaşıp zehrini boşaltmaya çalıştığını gördüğü için yapıyordur bunu.
Velhasılı kelam uyanmak isteyen herkes okumalı İmam Gazali'yi ve hassaten bu değerli eseri. Aksi takdirde uykunun tatlılığı bir gün yılanın ısırmasıyla sonlanabilir. (maazallah)
Rabbim cümlemizin yardımcısı olsun.
Evet, herkes kâinatı kendi âyinesiyle görür. Cenâb-ı Hak, insanı kâinat için bir mikyas, bir mizan suretinde yaratmıştır. Her insan için, bu âlemden hususî bir âlem vermiş; o âlemin rengini, o insanın itikad-ı kalbîsine göre gösteriyor.
İbni Şirin dedi ki: Ben dünyadan ötürü hiç kimseye haset etmedim. Zira ben eğer cennet ehlinden isem başkasında haset ettiğim hangi nimetin ne değeri olur. Yok, Allah korusun, eğer
ben cehennem ehlinden isem dünyanın bütün nimetleri benim olsa bunun ne faydası var!..
Kimin ihtiyacı çoksa hışmı da çok olur. Hışmı çok olanın biçareliği ve zavallılığı da çok olur. Hışımdan uzak kalmak ancak ihtiyaçsızlıkla mümkündür. Kişinin ihtiyacı ne kadar çok olursa köleliğe yakınlığı da artar. O halde kişinin hürriyeti ihtiyaçsızlıktadır. Bu sebeple ihtiyacı zaruret haddine indirmek için kişinin kendisini riyazete vermesi gerektir. Malına, mevkiye, dünya ihtiyacı bertaraf etmelidir ki, kişi tam hürriyetine kavuşsun.