"bir zamanlar seni sevmiştim. ve sevgiyi senin suretinde yaratmıştım." boşta kalan elini göğsüne götürdü: "bu kalbin, birini sevmeye ihtiyacı vardı. ve sen bunu anlamadın. ve bana eziyet ettin. ve eziyet ettiğini bilmedin. göz yaşımı silmedin."
eda
"ve ben, senin bilgisizliğinin artmasına izin verdim. fakat hiçbir şeyi unutmadım. ve hepsini aklıma yazdım. ve sana izin verdim ki, bilmeden yaptığın eziyet artsın. ve sonunda artık dayanamıyorum diyebilmek için ben de bilmeden bu oyunu oynadım sana. ve bulaşıkları yıkadım. ve bütün sözlerimi yarıda kesmene izin verdim. ben ki, bu konuda kimseye yetki vermemişimdir. oysa, elimin tersiyle seni yıkabilirdim. bıraktım ki, sen kendi sonunu hazırla. (...)"
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
şiddetle başlayan hazlar şiddetle son bulurlar,
ölümleri olur zaferleri,
öpüşürken yok olan ateşle barut gibi.
eda
en tatlı bal bile tadıldıkça bıkkınlık verir,
aynı tat isteği, iştahı köreltir.
onun için ölçülü sev ki uzun sürsün sevgin,
hedefe hızlı giden yavaş kadar geç varır.
bin yıl geçti, ofelya yine üzgün,
uzun sularda kefen gibi akıyor.
eda isimli okura yanıt verildi
eda
gördüm şimşekle çatlayıp yarılan gökleri,
girdapları, hortumu; benden sorun akşamı,
bir güvercin sürüsü gibi savrulan fecri.
insana sır olanı, gördüğüm demler oldu.
bin yıl geçti, ofelya yine üzgün,
uzun sularda kefen gibi akıyor.
eda isimli okura yanıt verildi
eda
aydın gecelerde
ofelyam çiçekler devşiriyorsun;
hep böyle yüz ak gelinliğinle suda
dalgalar beşiğini sallayıp dursun.
bin yıl geçti, ofelya yine üzgün,
uzun sularda kefen gibi akıyor.
eda
sen ey solgun ofelya, kar gibi güzel!
sulara gelin oldun ergen çağlarda!