Ayşe Çiçek
@acicek
17 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sanayi devrimi ile hammaddeyi elinde tutan ve işletmeye sahip olan kesimin dayattığı çılgınca tüketimin sonunda yorgunluğumuzu ve dünyayı da tükettiğimizi anlamak biraz zaman aldı. Bu yüzden bu konudaki araştırmaların ve kitapların artması gerektiğini düşünüyorum. Zararın neresinden dönersek kârdır diyip bir yerden başlamak lazım sadeleşmeye.
Bu kitap da başlangıç için iyi bir seçim olabilir ama yeterli değil tabi. Tahribatımız burada okuduklarımızdan çok daha fazla çünkü.
Sade hayat derken sadece eşyaları azaltmayı düşünmemek lazım. Minimalist yaşam tarzı görsel karmaşadan da kaçınmayı, ihtiyacımız olmayan eşyaya hizmet etmemeyi, gereksiz bilgiyi bile ayıklamayı içeren bir tanım aslında. Sosyal medyada binlerce kişiyi takip etmek de evdeki vitrin, biblo gibi bir sürü gereksiz eşyanın yükünü taşımak kadar yoruyor aslında insanı. Bunu fark edip maddeden manaya her alanda sadeleşmek lazım.
Kitabın değindiği konular genelde bu çerçevede. Dili de konusu gibi sade. Lise seviyesindeki okurlar için de rahatlıkla tavsiye edebilirim.
Bir kütüphane öğretmeni ve annenin çocuklarla kitap okuma etkinlikleri var. Hayatını kitap okuma üzerine organize etmiş bir anne. Araba torpidosuna kadar her yeri kitapla doldurmuş. Başlarda 'e ablacım sen çocuklara oyuncakla çok kitap vermişsin. Çocuklarına zaten yapabilecekleri başka birşey sunmamışsın ki' dedim açıkçası. Ama uygulaması zor şeyler de değil. Dili çok akıcı diyemem, yabancı dilden çeviri sonuçta. Özellikle aralarda çokça yer verdiği yazarlar ya da başka kütüphane öğretmenleri ile yapılmış röportajlar merakımı çok da uyandırmadı, oraları biraz sıkılarak okudum. Eğitimci ve velilerin okumasında fayda görüyorum. Çocuğunuza faydası olacak bir kaç taktik bulacaksınızdır mutlaka.
Kitabın ana mesajından çok Avustralya eğitim sistemi, hatta biraz da aile yapısı hakkında ipuçları bulmuş olmak dikkatimi çekti. Bu açıdan da keyifli bir okuma oldu benim için.
Yarası olmayan şiir okuyamaz, yarası kanamayan da şiirden anlamaz.
İbrahim Tenekeci çok mütevazi bir şairdir derler ya, öyle gerçekten. Sözleri durudur, akıcıdır. Bu kitabı da öyle olmuş.
Şiir kitabı kolay okunur sanılır. Sayfaları azdır genelde, çoğu da boştur. Ama manasını kavramak zaman alır.
"Şiirden aşağıya attım kendimi
Düşerken düşündüm, ölmesem mi?"
Bu dizeleri okumak iki saniye almaz ama bu adam niye ölmek istedi, cesaretini topladı ölmeye karar verdi de tam ölüme yaklaşmışken neden vaz geçti? O mu şiire mi tutundu yoksa tam ölecekken şiir mi yetti, yetişti ona? Düşün, çık şimdi işin içinden.
Burada kastedilen ölüm ecel değil tabi. Bir çeşit duygu uyuşmasından bahsediyor . Ne yaşamışsa artık üzülemiyor, ağlayamıyor, gülemiyor, sevinemiyor, mutlu olamıyor insan bu hale gelince. Şiir tam da bu hale şifa oluyor. Şiir okudukça iyileşiyor insanî duygular. Hüznü bile tedavi ediyor şiir.
Şair de şifayı burada bulmuş ki sonraki sayfalarda yaşama şevkini şöyle anlatıyor:
"Canımı yakıyor dünyanın güzelliği
Yetmiyor ömür, o büyük şiire.
Rabbim, ne olursun
Sözümü kesme..."
Şair gözüyle dünya böyle görünüyor demek ki :)
Şu dizeler de dursun bir kenarda. Boş vakitlerinizde tefekkür edersiniz bol bol:
"Doysun diyedir ekmeğin karnı
Çalışması, çocuğun gencin..."
"Ürkeklik zırhını kuşanmış çıraklar
Çıkarlar ekmeğin tam karşısına."
"Sabah ezanı kaçta
Sadece müminler mi
Bilir bunu hırsızlar da..."
