Âdemin biri
@ademinbiri
Şu anda okuduğu kitaplar
Anadolum insanıEdebiyat
Bizler; padişahların, kralların, devlet başkanlarının gözünden tarih okumaya alıştırılmış bir milletiz. Bu yüzden padişah türküsü çığırır, şehzade kavgası veririz. O kadar yüksekten ve uzaktan bakarız ki bırakın halkın ahını duymayı vezirin sesini dahi duyamayız çoğu zaman. Zira dünyayı padişah gözünden seyretmeye alışmışızdır ve göz yalnızca görür, duymaz...
İşte 
Kemal Tahir tam olarak bu bakar körlüğümüze isyan eden bir yazardır. Tıpki 
Bekir Büyükarkın ve 
Yaşar Kemal gibi “Sen Kanuni değilsin ulan, anadoluda aş isteyen reayasın. Tarihe bakacaksan, anadoludaki bir taş evin çıplak ve çökük penceresinden bak. Sarayın yüksek ve buzlu camından bakmak senin ne haddine(!)” diyor.
İnanın bana bu fırça, öyle güzel kendimize getiriyor ki bizi, bugünün siyasi kavgalarında bile bir anda sıyrılıp aslolana yani ekmek kavgamıza dönüveriyoruz. Yani bu adamlar bizi, yalnızca yaratılmış hayatı gösteren o altın sarısı gözlüklerden kurtarmakla kalmıyor gözlüksüz görmeyi de öğretiyor efenim. Bu yüzden ben, bu yazarları ve eserlerini çok değerli buluyorum.
Mezkur eser de, cumhuriyetin ilk dönemlerini ve ilk insanlarını olabildiğince doğal olarak resmetmekle, bu ilk insanların kılık kıyafetini değil, dünya görüşünü yani bütün bir ruh dünyasını izletiyor bize. Bu yönüyle genç cumhuriyetin ve ülküsünün halk tarafından nasıl göründüğünü, yine genç cumhuriyetin halkın hayatına olan etkilerini bir bir seyretme şansı buluyoruz.
Eserin okuyucuya elbette birçok şey katacağını biliyorum. Ancak ısmarlama tarih kitapları gibi “devletin çıkarı, halkın çıkarından bağımsızdır” gibi bir yapay ve sahte bir fikir katmayacağını da ifade edeyim. Bu eser, insan elinden çıkmış ancak insanı beğenmeyen devlete hasredilmeyecek kadar değeli. Zira bizim en değerlimiz olarak insanı hatta en orijinal insanımızı konu ediniyor.
Kemal Tahir tam olarak bu bakar körlüğümüze isyan eden bir yazardır. Tıpki Bekir Büyükarkın ve Yaşar Kemal gibi “Sen Kanuni değilsin ulan, anadoluda aş isteyen reayasın. Tarihe bakacaksan, anadoludaki bir taş evin çıplak ve çökük penceresinden bak. Sarayın yüksek ve buzlu camından bakmak senin ne haddine(!)” diyor.
İnanın bana bu fırça, öyle güzel kendimize getiriyor ki bizi, bugünün siyasi kavgalarında bile bir anda sıyrılıp aslolana yani ekmek kavgamıza dönüveriyoruz. Yani bu adamlar bizi, yalnızca yaratılmış hayatı gösteren o altın sarısı gözlüklerden kurtarmakla kalmıyor gözlüksüz görmeyi de öğretiyor efenim. Bu yüzden ben, bu yazarları ve eserlerini çok değerli buluyorum.
Mezkur eser de, cumhuriyetin ilk dönemlerini ve ilk insanlarını olabildiğince doğal olarak resmetmekle, bu ilk insanların kılık kıyafetini değil, dünya görüşünü yani bütün bir ruh dünyasını izletiyor bize. Bu yönüyle genç cumhuriyetin ve ülküsünün halk tarafından nasıl göründüğünü, yine genç cumhuriyetin halkın hayatına olan etkilerini bir bir seyretme şansı buluyoruz.
Eserin okuyucuya elbette birçok şey katacağını biliyorum. Ancak ısmarlama tarih kitapları gibi “devletin çıkarı, halkın çıkarından bağımsızdır” gibi bir yapay ve sahte bir fikir katmayacağını da ifade edeyim. Bu eser, insan elinden çıkmış ancak insanı beğenmeyen devlete hasredilmeyecek kadar değeli. Zira bizim en değerlimiz olarak insanı hatta en orijinal insanımızı konu ediniyor.Âdemin biri
Bu güzel ve değerli incelemeden sonra hâlâ böyle bir eseri okumamış olmanın üzüntüsünü yaşıyorum.Bu şahane inceleme için teşekkürler abi🤗🙏
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ne zaman Halil Cibran okusam, unutulmaya yüz tutmuş duygularımla yeniden doğarım varlığıma. Her şeyi affederim ve her şeyden bağışlanma dilerim. Barışı galip ederim muhabbetime. Adeta, Halil Cibran’ı yazmaya iten o ruh beni de okumaya iter ve her ikimizin gönlüne de dokunarak muhabbetime sahip olur. Sonrası tamamıyla ona aittir. Benlik biter, benler biter ve yalnızca onun mevcudiyeti bakiliğini ortaya çıkartır.
Ermiş, Ermişin Bahçesi ve Vadinin Perileri... İşte Halil Cibran’ın özünden çıkan, lafzen ve manen halik olan, mahlukat kelamıyla vücut bulan deryalar. Ve içine tini saklanmış hakikat. Muazzam, fevkalade, müthiş, mükemmel ya da sizde eşsiz olanı çağrıştıran hangi kelimeyse o...
Muhakkak bu deryada yüzün. Yetmez boğulun. Böylece deryadan özünüzü alıp, özünüz ile bir olun...
...
Eserin zahiri değerlendirmesine geçmeden önce belirtmeliyim ki; neredeyse tüm eserlerine 10 puan vermiş bir Cibran okuyucusu olarak bu değerlendirmeyi de aynı güdü ve gaye ile yapıyorum. Haddimi aştığımında farkındayım lakin böylesi bir eseri övgüye mahzar etmeden de rafa kaldıramam.
...
Cibran, Hristiyan bir teolog yahut filozoftur. Lakin modern bir filozofun kitaplarını yansıtmaz eserleri. Daha çok antik çağın filozoflarının alegorik kurgularını bulursunuz eserlerinde. Dili rumuzludur, anlatımı dolambaçlıdır, temsilleri ise hristiyan teolojisini islam kültürü ile yoğurarak oluşmuştur lakin duygusal zekanın evrensel birikimini taşır her biri.
Dolayısıyla eserleri için tam olarak diyebilirsiniz ki; platoncu felsefenin hristiyan teolojisiyle yoğrulup islam mistisizminde vücut bulmuşlardır. Merkezine adalet ve sevgiyi alarak evrensel mahiyette tezahür etmişlerdir.
Tabi bunlarla beraber, anadolu irfanının klasik masalsı anlatını dahi haksızlık karşısında Ali’nin cesaretini ve Hüseyin’in
Âdemin biri
Ne zamandır merak ettiğim ve okumak istediğim bir yazardı. Bu güzel ve değerli incelemenden sonra kesinlikle okumam gerektiği kanâtine vardım abi. İnceleme için teşekkürler.