Hafızamızda ne var?
Hafıza bir nevi adese gibidir ki bununla, farkında olmaksızın, türlü şekiller, manzaralar, levhalar tespit etmişizdir ve durmadan da ederiz.
Fakat bütün bunların ortaya çıkabilmesi için, bir zaman ölçüsünün inkişafı elinden geçmesi gerektir. Ama onların içinde ihmâl ve dalgınlık yüzünden silinip kaybolmuşları da az değildir.
Yusufcuk
Yusufcuk
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Osman Hulûsi Efendi 1964 yılında hacca giderlerken, Konya’ya uğrarlar. Mevlana Türbesi ‘ni ziyaret ederler. Orada görevli bir komiser Osman Hulûsi Efendi’ye:
“Efendim hacca gidiyorsunuz, Allah (c.c.) kabul etsin. Fakat bu kabir ziyareti ne oluyor, dinimizde böyle bir şey var mı?” der.
Osman Hulûsi Efendi:
“Evet hac ibadeti dinî bir vazifedir. Dinimizin bir umdesi de, büyüklere hürmet, küçüklere şefkattir. Burada medfun bulunan Hz. Mevlâna (k.s) bir İslâm büyüğümüzdür. Hem de Allah (c.c)’ın bir velisidir. Onun için burayı ziyaret ediyoruz.” der.
Komiser tekrar sorar: “Efendim bu Allah (c.c)’ın velisi ne oluyor, bunlar da bizim gibi insan değil mi?” Efendi Hazretleri şöyle buyurur: “Siz sigara içer misiniz?” Komiser: “Evet içerim” der. Osman Hulûsî Efendi: “Peki sigaranı güneşe şöyle tutup yakabilir misin?” der. Komiser “Hayır yakamayız” der. Osman Hulûsî Efendi şöyle buyurur:
“Adese (mercek) diye bir cam parçası vardır, adeseyi güneşe tutar, güneş ışınlarını sigaranın ucunda toplarsan bir müddet sonra sigaranın yandığını görürsün. İşte Allah (c.c.)’ın velileri de adese (mercek) gibidir. Cenab-ı Allah (c.c.)’ın füyuzatını alır, kullarına aktarır. İşte velilerin bizden farkı budur.”
Komiser aldığı cevap karşısında memnun olur. Osman Hulûsî Efendi’nin elini öper dua ister.
(hulusiefendivakfi.org.tr/mevlana-turbesi...)
# 
Mevlana Celaleddin-i Rumi
Mevlana Celaleddin-i Rumi
Ahenksiz bir kainatta, plansız programsız bir dünyada ve nizamsız işleyen bir tabiat mecmuasında, pozitif ilimlerden hiçbirini düşünmeye imkan yoktur.
Aslında ilimler mevcut olan bir kısım kaide ve prensiplere adese olmuş, onları göstermiş ve onlara belli ad ve unvanlar kazandırmışlardır.
Mü’min, oturup kalktığı her yerde,
*kendi kıymetini, kendi kadrini bilmek suretiyle,
*Allah’ın onu nasıl konumlandırdığını ve nereye koyduğunu bilmek suretiyle,
*nasıl bir adese ve nasıl bir mercek olduğunu göstermek suretiyle ve
*kendini doğru okumak suretiyle ancak tekvinî emirleri de doğru okuyabilir.
Hatta Kur’an’ı da o zaman doğru anlayabilir; dahası öteleri de doğru görebilir ve ona göre de hazırlanabilir. O mahiyette yaratılmış bir varlıktır insan.