Miraç
@adiosdevil
Bedenimi kitaplara ruhumu şarkılara sattım.
57 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Yılar geçtikçe hafif bir rahatsızlık duymamın,
meselenin gerçek anlamıyla hiçbir alakası yok;
var olan öfkenin yetersizliğini bilsek bile, kim olursa olsun mutlak bir sıkıntı kaynağı olmak
katlanılması imkansız bir şeydir; insan rahatsız
olur, yalnız fiziksel anlamda bir sezgiyle
oluşacaklarına asla inanmadığı yargıları
beklemeye başlar. Yine de, bir bakıma, bu
sadece ileri yaşlarda oluşan bir olaydır; tatsız
ayrıntılar gençliğin sonsuz güç pınarında
kaybolurlar; eğer insan, henüz genç bir
çocukken etrafa biraz şüpheli gözlerle
bakıyorsa, bu onun yüzüne vurulmaz, farkına
bile varılmaz, hatta kendisi bile fark etmez; ileri
yaşlara kadar hayatta kalan şeyler kalıntılardır,
hepsi gereklidir, hiçbiri yinelenmeyecektir, her
biri dikkatle gözden geçirilir ve geçkin bir
adamın şüpheyle bakan gözleri, bariz bir şekilde
şüpheyle bakıyordur; bunu görmek çok zor
değildir. Fakat bu gerçek ve somut bir kötüye
gidiş değildir.
Bu yüzden, hangi gözle bakarsam bakayım
gerçek olan şu ki; -bu fikre tamamen
katılıyorum- bu küçük sorunu, elimle hafifçe
örtmeye devam ettiğim sürece, kadın ne kadar
öfkeye boğulsa da, hayatımı diğerleri tarafından
rahatsız edilmeden şimdiye kadar olduğu gibi özgürce sürdüreceğim.
"Ben hiçbir zaman başkalarının zevkine
ortak olmadım. Ya katı bir duygu, ya
mutsuzluk duygusu engel oldu bana. Yaşam
derdi, yaşam güçlüğü. Bütün sorunların
içinde en önemlisi insanlarla uğraşmak
Kokuşmuş toplumun şerri, yiyecek giyecek
belası, bunların hepsi, durmadan gerçek varlığımızın uyanmasına engel oluyorlar.
Vaktiyle onların arasına karışmıştım;
başkalarını taklit edeyim dedim. Baktım,
soytarıya dönmüşüm. Adına zevk dedikleri
her şeyi denedim; gördüm ki başkalarının
zevki bana yaramıyor. Her yerde, her zaman
yabancı olduğumu hisseĴim. Diğer insanlarla
aramda en ufak bir ilgi dahi yoktu.
Başkalarının yaşam tarzına ayak
uyduramazdım. Kendi kendime derdim ki
hep: Bir gün toplumdan kaçacağım; bir
köyde, gözden ırak bir yerde kendi köşeme
çekilip yaşayacağım. Ama inziva hayatını
şöhret için istemiyordum. Kendimi birinin
düşüncesine mahkûm etmek, birinin taklitçisi
olmak değildi istediğim. Nihayet zevkime
göre bir oda yapmaya karar verdim. Sadece
kendimin bulunacağı, düşüncelerimin
dağılmayacağı bir yer."
"Omuzumda hiç kapanmayan bir yara
Topuğumda hiç kaynamayan bir kırık
Saçlarımın ucu yanık yanık.
Binlerce yıldır kandırıldık.
Ben artık doğurmayacağım."
